Centrum handlowe w Dadeland. 11 lipca 1979 - godzina 14:28.
Mówi się o nich kokainowi kowboje.
Wczoraj zaatakowali w zatłoczonym centrum handlowym w Dadeland.
Zabili dwóch latynosów w sklepie monopolowym.
Doszło do wymiany ognia pomiędzy dwoma grupami.
Potłuczone szkło i butelki latały w powietrzu.
Potem strzelanina przeniosła się na zewnątrz.
Dwóch mężczyzn dostało się pod grad kul.
Ofiary wojny narkotykowej w Miami.
Ten,który uciekł, miał karabin maszynowy.
Musimy to powstrzymać.
Co oni zrobią w tej sprawie?
Mieszkańcy Florydy zastanawiają się gdzie następnym razem uderzą kokainowi kowboje.
KOKAINOWI KOWBOJE
Zdjęcia
Muzyka
Reżyseria
Nazywam się Jon Roberts.
Urodziłem się w Nowym Jorku.
Spiknąłem się z grupką włochów z Nowego Jorku.
To byli członkowi rodziny mafijnej.
Otworzyliśmy cztery czy pięć klubów nocnych, które stały się popularne.
Powodziło nam się.
17.2.1970
Pewnego dnia zjawiła się policja.
Nie wiedzieliśmy po co przyjechali.
Powiedziali nam,że znaleźli ciało naszego wspólnika na autostradzie w Long Island.
Został zamordowany. Miał rany po jedenastu kulach.
Nikt nie wie co się wydarzyło.
Najlepsze co mogłem wtedy zrobić, to uciec od tego szumu.
Więc przeniosłem się tutaj.
I rozpocząłem kokainowy interes.
JON ROBERTS Handlarz kokainy.
Rozprowadził dla kartelu Medellín kokainę o łącznej wartości ponad dwóch miliardów dolarów.
Miami było bardzo spokojnym miastem.
Przyjemnie się tu żyło.
Przed rokiem 1956,
tylko jeden radiowóz patrolował rejon wielkości Rhode Island w czasie nocnej zmiany.
W tamtym czasie Miami było niczym Alabama.
Nie było tu pieniędzy ani żadnych wielkich budowli.
Centrum było dosyć opustoszałe.
W Miami Beach było mnóstwo starszych ludzi, którzy siedzieli w fotelach bujanych i czekali na śmierć.
To był zupełnie inny świat.
Właśnie dlatego Miami jest dla ciebie stworzone.
W latach 60-tych,70-tych, Miami rozkwitło jako miejscowość wypoczynkowa.
Al Sunshine. Al Sunshine. Al Sunshine. Wiadomości. Kanał 4.
Słońce,rozrywka na plaży,palmy
Miami to węzeł komunikacyjny,do którego można dotrzeć różnymi środkami transportu.
Pod koniec lat 70-tych, tysiące legalnych i nielegalnych imigrantów z południowej Ameryki zaczęło napływać do Miami.
Latynoamerykański wpływ dodał Miami unikalnego smaczku.
Miami zostało uznane za środowisko
gdzie ludzie posługujący się tylko hiszpańskim mogli prosperować.
Miami zawsze było,swego rodzaju,pirackim,
brutalnym i niezależnym środowiskiem
gdzie prawo i porządek nie były pierwszej klasy.
Dziewicze miasto.
Jestem chłopakiem z południowej Florydy.
Który się to urodził i osiedlił.
Zajmowałem się importem.
MICKEY MUNDAY Handlarz narkotyków
Przetransportował ponad 10 ton kokainy z Kolumbii do Stanów Zjednoczonych.
Jeśli się zagłębisz
to znajdziesz tu przemytników broni,przemytników rumu,marihuanę,
kubańskich imigrantów,
no i jest i kokaina.
Coś zawsze napływało do tego miasta.
Południowa Floryda to najbliższy cel podróży
dla handlarzy narkotyków z południowej Ameryki.
Miasto szeroko otwarte.
Kilometry niestrzeżonej linii brzegowej ,
gdzie można przerzucić narkotyki łodzią będąc niezauważonym.
Kiedy tu przyjechałem, w latach 70-tych, wszyscy szmuglowali trawę.
Agencja Antynarkotykowa jest zdania,iż 95% marihuany,przemyconej do Stanów Zjednoczonych,
przechodzi przez południową Florydę.
Zmarł mój przyjaciel. W swoim magazynie miał jakieś 900kg marihuany.
Pojechałem tam i ją zabrałem.
Nie znałem nikogo w tej branży.
Połowę dałem komuś,drugą połowę dałem komuś innemu.
Podzieliłem się z nimi.
W tamtych czasach,jeśli zarabiałeś 10.000 rocznie, to dobrze ci się powodziło.
Jeśli zarabiłeś 20.000 to powodziło ci się wyjątkowo dobrze.
Ja wyciągnąłem jakieś 165.000 dolarów.
Mówimy o pensji z ośmiu lat.
Pomyślałem sobie:"Jest nieźle."
"Ale musi być jakiś haczyk. Bo idzie zbyt gładko."
Mogłem przemycić towar łodzią,
Zakotwiczyć i rozładować towar w porcie. I nikt nie odezwał się ani słowem.
Granice nie były strzeżone.
Według niektórych ekonomistów, przy obecnym stanie rzeczy,
przemyt narkotyków może stać się wkrótce największym przemysłem.
Możesz płynąć sobie łodzią
i natrafisz na bele z marihuaną płynące w rzece. Tak zwane square grouper.
Kolumbijczycy zdali sobie sprawę,że siedzą na żyle złota.
kiedy przesyłali całą tą marihuanę, przesyłali też kilka kilogramów koki.
Na początku to były niewielkie ilości.
-Wtedy to był spory wydatek. -Przewozili ją w walizkach.
-Nie widywało się tego za dużo. -Ceny były strasznie wysokie.
W połowie lat 70-tych,DEA nie zajmowało się kokainą. Mieliśmy niewielkie doświadczenie w tym temacie.
Nie jest to problem na skalę państwową.
Biorąc pod uwagę niewielką ilość osób,która zażywa kokainę.
Jest to poważny problem dla pewnych mniejszości.
W Hialeah poznałem pewnego kubańczyka.
Nazywał się Albert Sanpedro.
Większość Kubańczyków zaopatrza się w to czego potrzebuje u Kolumbijczyków
bo Kolumbijczycy zarządzają wszystkim.
W handlu narkotykami,organizacje kubańsko-amerykańskie
są często sojusznikami Kolumbijczyków.
Kolumbijczycy importują narkotyki a Kubańczycy je rozprowadzają.
Albert dał mi 100 gramów
Dawał mi trzy,cztery dni. Potem oddawałem mu forsę.
Potem dawał mi kolejne 100 gramów.
Płaciłem mu jakieś $800 za 30 gramów.
Towar nie był dobrej jakości. Ale wtedy mało kto się na tym znał.
Widzieli te wielkie kamyki i mówili:"Niezłe gówno."
A moi klienci to nie byli wcale ludzie z ulicy.
Kokę brali piloci linii lotniczych,
Agenci biur nieruchomości,
-Lekarze,adwokaci. -Kupowali ode mnie lekarze,prawnicy.
Ci,których było na to stać.
Mówiono na nich weekendowi zapaleńcy.
W dni powszednie nic nie robili, a w weekend potrafili balować od piątkowego wieczoru do niedzieli.
Zawsze ktoś przedstawiał mnie swojemu kumplowi.
I tak ze 120 gramów zrobiło się 240 gramów a potem 500 gramów.
Po miesiącu potrafiłem sprzedać dwa,trzy kilo w przeciągu tygodnia samym lekarzom i ich przyjaciołom.
Przyjechałem tu z Nowego Jorku z sześćsetpięćdziesięcioma dolarami w kieszeni.
A tu zarabiałem 20.000,30.000 dolarów tygodniowo,na tym małym handlu.
Miałem kumpla,którego znałem z Nowego Jorku.
Rozwinął handel na dużą skalę w Kalifornii i San Fransisco.
Sprzedawał towar graczom drużyny Oakland Raiders, członkom zespołu Grateful Dead.
Poznałem stewardessę,która pracowała dla National Airlines.
Dawaliśmy jej towar.
Ona leciała stąd do San Fransisco.
Przesyłaliśmy od pięciu do dziesięciu kilo tygodniowo.
Zarabiałem wtedy niezłą forsę.
Zacząłem wyciągać po dwieście,trzysta tysięcy.
Poznałem Mercury'ego Morrisa, gracza drużyny delfinów,
który trafił do więzienia, co nie jest żadną tajemnicą.
Merc jest upadłym aniołem machiny football'owej Miami.
Byli gracze drużyny delfinów,Don Reese i Randy Crowder także zostali aresztowani podczas zakupu kokainy.
Kiedyś w trakcie rozgrywek Super Bowl,
na dwie noce przed meczem drużyn Dallas-Pittsburgh,gościłem w swoim domu cała pierwszą linię napastników z Pittsburgh Steelers.
Wszyscy powtarzali: " Dalej,dalej,dawaj towar "
Nie mieliśmy okazji wziąć udziału w zabawie bo mamy mętlik w głowie.
Bawili się na całego.
< Do boju,Steelers,do boju <
Nie macie pojęcia,co oni wyczyniali.
Spytałem się ich czy w niedzielę grają mecz?
A oni odpowiedzieli mi,że tak i,że wygrają. Zagrali i wygrali.
Gracze linii obrony świetnie się spisali.
Rosła popularność towaru.
Wszyscy,którzy przedtem palili marihuanę,
zaczęli zażywać kokainę.
Zajmowaliśmy się handlem marihuaną
dopóty,dopóki towaru było tyle,że nie byliśmy w stanie go opchnąć.
Nie mogliśmy zdobyć wystarczającej ilości kokainy.
Powiedziałem,że najlepiej zająć się transportem.
Nie kupujesz,nie sprzedajesz,nie zażywasz. Jesteś po prostu importerem.
Kolumbijczycy podali nam całkiem przystępną cenę.
3000 dolarów za sztukę. Innymi słowy kilogram.
Chcieli opchnąć co najmniej czterysta.
Udaliśmy się tam w pierwszą podróż.
Dostaliśmy za to 1,2 miliona dolarów.
Pomyśleliśmy,że może powinniśmy zawiesić działalność na jakiś czas.
Ludzie z którymi robiłem interesy mieli ograniczone możliwości.
Ludzie którym to sprzedawałem,chcieli rozwinąć interes a ja nie mogłem załatwić wystarczającej ilości.
Jeden koleżka chciał piętnaście kilo,dwadzieścia,dwadzieścia pięć
Ja byłem w stanie załatwić mu dziesięć,piętnaście kilo
Wykładałem kasę z własnej kieszeni.
Mogłem spokojnie opchnąć sto kilogramów w ciągu tygodnia.
Poszczęściło mi się. W 1979 poznałem pewną dziewczynę.
Przyleciałam do Miami,gdzie pracowałam nad sesją zdjęciową z pewną dziewczyną.
Powiedziała,że chciałaby mi kogoś przedstawić.
Mój przyjaciel mnie z nią spiknął.
Spotykał się wtedy z taką śliczną dziewczyną, która była modelką dla Forda.
Znałam Jona od trzech miesięcy,to były moje urodziny.
Poszłam do garażu,a tam czekał na mnie nowiutki Porsche Targa Carrera.
Z wielką czerwoną kokardą.
To było miłosne zawirowanie.
Zakochaliśmy się w sobie.
Słyszałam,że był właścicielem dyskotek na Manhattanie.
Zacząłem się z nią spotykać.
Widziała,że nie pracuję.
Latałem do Nowego Jorku,kiedy tylko miałem taką potrzebę
To ją zaciekawiło. A ja jestem raczej bezpośredni więc powiedziałem:
"Właśnię tym się zajmuję. Jeśli nie chcesz mnie więcej widzieć to nie ma sprawy. "
A ona odpowiedziała:"Nie. Mam przyjaciela,który jest pilotem u Kolumbijczyków. "
Koleżka przedstawił mi się jako Mickey Munday.
Wyglądał jak jakiś wieśniak z Florydy,który żyje tu od urodzenia.
Muszę powiedzieć,że z początku go nie lubiłem. Na nasze pierwsze spotkanie przyjechał czarnym mercedesem.
Od razu było wiadomo,że to handlarz narkotyków.
Mickey Munday transportował z powodzeniem towar dla ludzi z Medellin.
Ekstrawagancki koleżka. Wyglądał jak ktoś z kim nie chciałem mieć nic wspólnego.
Oglądaliście kiedyś MacGyvera?
Cały on. Potrafił dokonywać niezwykłych rzeczy.
Bystry koleżka,po prostu nie podobał mi się jego samochód.
Wyglądał jak typowy koleś z narkobiznesu.
Powiedziałem mu,że moje zapotrzebowanie przewyższało możliwości Kubańczyków
I muszę znaleźć kolumbijczyka,który zaopatrzy mnie w większe ilości.
Powiedział,że spiknie mnie z Kolumbijczykami.
I,że jest jeden taki koleś, który załatwi mi co tylko będę chciał.
A,że słyszałem takie historyjki już nie jeden raz, więc powiedziałem:" Spoko,daj mi wtedy znać. "
Pojechaliśmy do Sunny Isles na Florydzie.
Poszliśmy do takiego mieszkania.
Było tam z pięciu,sześciu Kolumbijczyków,uzbrojonych po zęby.
Mieli pistolety,karabiny maszynowe
Zrozumiałem wtedy,że ten gość jest poważny.
Poznałem takiego koleżkę. Miał może z 160,162 cm wzrostu
Przedstawił mi się jako Rafa.
Powiedział,że załatwi mi co tylko chce.
"Jeśli masz kasę,to dam ci dwa razy tyle towaru."
Powiedziałem: " Pokaż mi coś. "
Wziął mnie do pokoju,wcisnął przycisk a tu otwiera się ściana.
Nigdy nie widziałem takiej ilości koki w życiu.
Powiedziałem:"Okej. Chyba jesteś w stanie mi pomóc." "Daj mi jeden dzień,uzbieram forsę i tu wrócę. "
Kiedy tam przyjechałem następnego dnia,towarzyszył mu pewien Amerykanin.
Przedstawił nas sobie. Powiedział,że to jest jego compadre(kumpel).
"Rzadko bywam w mieście- mówi,ale jeśli będziesz czegoś potrzebował to on wszystkim się zajmie."
"To zaufany człowiek."
Gość przedstawił mi się jako Max Mermelstein
Jon zapoznał mnie z Maxem. Wtedy wydawało mi się,że Max jest w porządku.
I,że jest osobą godną zaufania.
Max sprawiał wrażenie miłego człowieka.
Takie sprawiał wrażenie.
Z początku Max dawał mi 75,100 kilo tygodniowo.
Potem przekonał się,że nie jestem z pierwszej łapanki.
Kiedy dostarczasz komuś co tydzień milion dolarów, to rodzi się między wam więź.
Max powiedział,że chce żebym jeździł do Kolumbii,organizował podróże.
I,że jak będę się z nim dzielił, to zarobię dużo więcej i będę mógł zaopatrywać kogo tylko chcę.
Max posłał mnie do Kolumbii.
To część Envigado miasta Medellín.
To tutaj spotykają się szefowie kokainowego biznesu.
Spotkałem się z Rafą,który przedstawił mnie ludziom dla których pracuje.
Poznaliśmy,można by rzec,elitę narkobiznesu z Kolumbii.
Ocho'ów...
- Pablo Escobara. - Ludzi,o których czytuje się w książkach. - Carlosa Lehdera.
Nigdy bym nie pomyślał,że coś takiego może się wydarzyć.
To może brzmi tak jakby oni mieli biura wielkości tego budynku,komputery
i czterdzieści sekretarek, ale to tylko banda palantów. Banda zbirów,którym się poszczęściło.
Powiem to tak, żeby przeciętny Amerykanin to zrozumiał.
Ludzie w Ameryce korzystali z usług Włochów,mafii.
Kolumbijczycy też mają swoją mafię. Ale to kolumbijska mafia.
W tamtym czasie była tylko jedna rodzina.
Ta rodzina pochodziła z Medellín.
Rodzina Ochoa była wielce szanowaną rodziną ranczerów,
z dużymi wpływami w ich rodzinnym mieście Medellín.
Mieli oczywiście swojego kapitana,a także szefa rodziny.
Wielu ludzi jest zdania,że Pablo Escobar był królem koki.
Ale tak naprawdę,najwyżej w hierarchii stał Ochoa.
Nie Fabito,tylko staruszek.
Cichy typ,który nie spędził ani jednego dnia w więzieniu.
To on kontrolował Escobara.
Fabio Ochoa, patriarcha rodziny Ochoa kartelu Medellín.
Oni stworzyli rynek ubezpieczeń dla handlu kokainą w Kolumbii.
Rafa był jak porucznik.
Kontrolował prawie każdy kilogram kokainy, który trafił do tego kraju, poprzez ludzi z kartelu Medellín.
Wiedział kto i ile towaru dostanie.
Dzięki niemu ci ludzie zarobili... miliony to mało powiedziane.
W USA był najwyżej postawionym człowiekiem kartelu Medellín.
Miał wielu żołnierzy,
podobnie jak ludzie z mafii mają żołnierzy.
Niektórzy sprzedawali narkotyki, inni byli zabójcami.
Miał swoich księgowych,prawników,
Pana zdaniem to nie są kokainowi kowboje?
Oczywiście,że nie.
Miał tu wszystko. Byli dobrze zorganizowaną grupą.
To ludzie z jednej organizacji sprzedają ten towar.
Ludzie z kartelu Medellín.
Władze oskarżają kartel o kontrolowanie 80% kokainy,która trafia do Stanów Zjednoczonych.
Władze rządowe są zdania,iż ci trzej mężczyźni kierują organizacją brutalniejszą od mafii ze Stanów Zjednoczonych.
Z mojego doświadczenia z mafią z Nowego Jorku
i z Kolumbijczykami, to zarobili oni dużo więcej pieniędzy w znacznie krótszym czasie,niż mafii się śniło.
Kolumbijczycy mieli farmy,tak zwane fincas,pełne koki.
Hodowali ją nieustannie. Pracowali tam kolesie,którzy całą noc żuli liście.
Ci kolesie pracowali naokrągło.
Tam nie ma żadnego przemysłu. Ci ludzie w ten sposób zarabiali na życie.
Ci biedni rolnicy dostawali za to dużo pieniędzy.
To było coś jak fabryka.
Pracowaliśmy przy pomocy radia,na falach krótkich.
Nie było wtedy żadnych telefonów, jak to widzicie na filmach.
"Cześć,co tam słychać w Kolumbii?"
"Potrzebuję sześćset kilo. " Nic z tych rzeczy.
Mieliśmy anteny wychodzące z ziemi. Wysokie na 25 metrów.
O umówionej godzinie przełączaliśmy się na fale krótkie, oni także i rozmawialiśmy.
Ale także o tej porze w Miami
na paśmie fal krótkich której większość radii nie odbiera,
zakodowane instrukcje, wydawane z nadajnika krótkofalowego,z Medellín w Kolumbii,
od największej na świecie organizacji zajmującej się przemytem narkotykami.
Bydło jest gotowe.
O ósmej.
O ósmej,pierwsza partia.
Tak umawialiśmy się na podróże.
Właściwie to mieliśmy umowę z Kolumbijczykami.
Uzgadniałem z nimi szczegóły. I mówili mi: " Jest tona do odbioru,przyjedź po to."
Lataliśmy nad górami,przez doliny, tak żeby nikt cię nie zauważył.
Nigdy nie było problemów z lądowaniem ani ze startowaniem.
Wszystko było z góry opłacone. Rząd pracował dla nich.
My posyłaliśmy tam samolot.
Kolumbijczycy nie mieli...
Mieli syf.
99% pasów startowcyh to trawa i kurz.
No i ludzie,którzy tam pracowali.
Dlatego też braliśmy własny sprzęt.
Inaczej kiedy byście tam przelatywali, zauważylibyście zniszczone samoloty.
Samolot wylądował,spędzałeś tam noc.
Wylądowałeś. A oni pytali się:"Zostaniesz?"
"Może załatwić ci jakąś panienkę?" "Podoba ci się moja młodsza siostra?"
"Napijesz się czegoś?" Tak,napiję się a potem wsiądę do samolotu i będę leciał pijany przez 12 godzin. Pewnie.
Panienka? Czemu nie.
Następnego dnia towar był załadowany.
Można wrócić wschodnią stroną Kuby, to krótsza droga,albo zachodnią.
Jeśli miałeś dużo paliwa, to lepiej było lecieć zachodnią stroną
Prawie zawsze zahaczało się o Bahamy.
Tam należało by spodziewać się patroli.
Poleciał byś raczej zachodnią stroną. Nikt by się tam ciebie nie spodziewał.
Najwidoczniej,monitoring i pilnie strzeżone granice wschodniego wybrzeża Florydy,
zmusiły przemytników,do przeniesienia się na opustoszałe zachodnie wybrzeże, w celu nawiązania koneksji.
Lecieliśmy przez Marco Island,
lecieliśmy prawie aż do Georgii,
po czym zawracaliśmy i lecieliśmy tą samą drogą.
To wyglądąło tak jakby ktoś leciał na południe.
Nikt nie leci z północy i nie robi niczego podejrzanego.
Mógłeś przewieźć 62.000 ciał na pokładzie samolotu do Stanów Zjednoczonych.
Bo nie jestem w stanie powiedzieć ile samolotów jednocześnie znajduje się w powietrzu.
Nikt tego nie sprawdza. Lądujesz sobie na małym lotnisku.
Na każdym lotnisku nie ma policji która skontroluje to co wwozisz.
To wyglądało tak jakbyśmy lecieli w kierunku jednego z miejscowych lotnisk.
A my po prostu lataliśmy bez celu. Potem kierowaliśmy się na zachód.
Kupiliśmy nieruchomości w Lakeland.
Wybudowaliśmy tam dwa pasy startowe i dwie stodoły. Właściwie to były hangary,które wygladały jak stodoły.
Ale kiedy otworzysz drzwiczki od strychu to zauważysz,że są w kształcie ogona samolotu.
Korzystałem z kilkuletnich samochodów rodzinnych.
Ładowaliśmy po trzysta sztuk do auta z amortyzatorami, żeby samochód nie zapadł się w ziemię.
Używaliśmy samochodów z wózkiem holowniczym.
Mieliśmy firmę holowniczą.
Kupiliśmy też stację benzynową i garaż w Miami.
Kierowca z firmy miał numer zlecenia.
Mieliśmy kierowcę,który wiedział co jest grane.
Poinformowano go,że jeśli go zatrzymają i otworzą bagażnik,to on o niczym nie wie.
Jeśli prowadzisz auto,to dziwne żebyś nie wiedział co jest w bagażniku. Ale koleżka z firmy holowniczej może nie wiedzieć.
Nic nie wiesz,miałeś tylko odholować samochód.
Podpiąłeś go i ruszyłeś w drogę.
Mogą sobie wziąć samochód,
mogą cię zawinąć ale nie mogą cię przetrzymywać. Przecież masz rachunek.
Używaliśmy karawanu,jechaliśmy trzema autami.
Jedno jechało przed nami,nasza czujka,a drugie za nami.
Zabieraliśmy go do Miami.
Robiliśmy tak przed siedem lat.
Nigdy nie mieliśmy żadnych problemów.
To jedna z zalet Lakeland. Co chwilę zatrzymywali ludzi jadących z Miami na północ.
Ale nie słyszły się żeby zatrzymywano ludzi,jadących na południe.
Mickey zaczął potem zrzucać towar.
Wybudowałem małą stocznię.
Postanowiliśmy puszczać towar z Kolumbii na Bahamy.
Potem zrzucaliśmy z samolotów do łodzi.
Mieliśmy takie boje świetlne
i wiedzieliśmy dokładanie gdzie był zrzut bo odbieraliśmy sygnał.
Środkowa konsola się otwierała.
I ładowaliśmy towar do środka.
Przewoziliśmy go łodziami.
Na początku dużym problemem było pakowanie towaru.
Podróże zakończyły się fiaskiem, ponieważ Kolumbijczycy to taka wspaniała organizacja.
-Spieprzyli pierwsze dwa transporty. -Słona woda dostawała się do narkotyku.
Słona woda to wielki wróg kokainy.
Mickey uparł się,że znajdzie sposób na przeciekanie i powiedział im jak mają pakować towar.
Wysłałem magnetofon,zdjęcia.
Opisałem im krok po kroku,jak to ma wyglądać.
Nie będziesz mówił Kolumbijczykom jak mają pracować.
Mickey może sobie gadać do oporu, a Kolumbijczycy i tak go nie posłuchają.
Moi ludzie tam polecieli,odebrali towar i udali się w podróż powrotną.
A towar jak zwykle nie był opakowany.
Podczas zrzutu,ponad połowa towaru się rozwaliła a ja straciłem miliony dolarów bo oni go odpowiednio nie zabezpieczyli.
Przez ich głupotę,towar się uszkodził.
A oni czepiali się mnie.
Nie mogli winąć obarczyć mnie. To już jest ich problem.
"To twój problem."
Dopiero za trzecim razem wszystko się powiodło.
Potem już nie było problemów.
Czasem łódź z towarem wjeżdzała przez tak zwane drzwi główne.
Drzwi główne to inaczej wejście do Haulover.
Nazywaliśmy je drzwiami głównymi.
Mówiłeś,że wpłyniesz przez drzwi główne.
To był taki szyfr.
Wynająłem mieszkanie w Haulover. Na dwunastym piętrze,południo-wchódni róg.
Z wspaniałym widokiem na zatoczkę.
Ulokowałem tam pewną młodą damę. Zapłaciłem jej żeby tam mieszkała.
Zapłaciłem za mieszkanie.
Miała lornetkę i oczywiście radio podczas naszej każdej podróży.
Podsłuchiwaliśmy naszą konkurencję.
Celników,patrole miejscowej jednostki morskiej. Wiedzieliśmy czy tam są.
Pewnego razu wracałem łodzią do domu.
Rozmawiam z moją przyjaciółką od mieszkania
a tu pojawiają się celnicy i straż przybrzeżna.
Kolesie mieli karabin M16. Sądziliśmy,że tylko sprawdzają łodzie.
A ja tu płynę łodzią która jest obładowana.
Ale kiedy policjant do mnie podłynął,jego silnik zaczął hałasować.
Mówię mu:" Nie brzmi to za dobrze." A on na to:"Hałasuje tak od wczoraj."
Zawraca...i nie zdążył pokonać trzydziestu metrów i słyszę...bum!
Myślałem,że strzelił z karabinu.
Przeciął idealnie falę.
Tłok silnika łodzi wypadł i poleciał po fali. To wyglądało tak jakby jakiś dzieciak puszczał kaczki.
I za nim wielki płomień. Pomyślałem "Cholera jasna. "
Usłyszałem przez radio,że nie mają jak dostać się na brzeg.
Mieli nowoczesny sprzęt. Zacząłem się martwić.
Powiedziałem:" Muszę was odholować."
Rzuciłem im linę,oni wsiedli na moją łódź
I odholowałem straż graniczną i celników na pokładzie statku na którym było 350,400 kilo towaru.
Młoda dama od mieszkania
powiedziała,że każdy na moim miejscu, pewnie by spanikował i wyskoczył za pokład.
Następnie udaliśmy się do Maule Lake Marina i wynająłem tam kilka przystani.
Następnego dnia zjawił się mój samochód z wózkiem holowniczym,wraz ze zleceniem i przyczepą.
Mój sklep mieścił się jakieś cztery przecznice od tego miejsca.
Łódź do środka,
a my szliśmy na zaplecze,otwieraliśmy skrytkę i ładowaliśmy towar do samochodów.
Ja dostawałem cały towar.
Miałem kilka magazynów w Miami.
Używałem do tej roboty przeciętnych obywateli, którzy chcieli sobie zarobić na boku.
Szukałem ludzi z przyzwoitych dzielnic,którzy nie zażywali narkotyków.
Bo kilka razy się przejechałem.
Potem znajdowałem dziury w różnych paczkach. Jakby ludzie wbijali w nie słomki.
To wyglądało tak jakby szczury dostały się do środka. Nie w jednej paczce,tylko w kilku.
W każdej brakowało grama albo dwóch.
Podjeżdzałem do garażu. Wyciągałem towar.
Każdy z tych domów musiał mieć garaż. Tego było tak dużo. Nie można było tego rozładowywać na ulicy.
Liczyłem towar i upewniałem się,że niczego nie brakuje.
Wszystko robiłem za dnia. Nigdy nie pracowałem w nocy.
Każda sztuka był specjalnie oznaczona.
Było trzysta sztuk z rowerami. Dwieście sztuk z okularami.
I każda trafiała do innej grupy.
Były trzy,cztery grupy.
Miałem też swoich kierowców, którzy wieźli to do restauracji Denny's albo Uncle Tom's Ribs.
Kierowca wchodził do środka i oddawał Kolumbijczykowi klucze od auta.
Towar był zawsze dostarczany Kolumbijczykom.
Oni mieli swoich ludzi od sprzedaży.
Tak to wyglądało.
A nie tak jak to pokazywali w policjantach z Miami.
Pistolety,otwieranie bagażnika.
"Pokaż co masz, sprawdzę to."
Nic z tych rzeczy.
Tamci ludzie mieli swoich zwierzchników.
Nie mieli wyboru. Brali towar,nawet jeśli to był szajs.
Ja przekazywałem towar hurtownikom.
Oni dzielili towar na mniejsze partie.
Wedle potrzeb swoich sprzedawców detalicznych.
Pamiętam,że kilogram kosztował na ulicy czterdzieści,pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Płacili nam za transport.
Dostawaliśmy $3500 za kilogram.
Żeby mieć pewność,że dostaniemy forsę dostarczaliśmy połowę towaru.
Oni wkładali forsę do bagażnika, zwracali auto i wtedy dostawali drugą połowę.
Staraliśmy się tak to rozegrać żeby nikt nie był w stanie nas namierzyć.
Tego się obawiałem najbardziej, Hurtowników,którzy wręczali towar kilku sprzedawcom detalicznym.
Jeśli jednego z nich złapała by policja,mógłby zacząć sypać.
Powiedziałby:" To jest mój szef."
I jeśli będą go śledzić,to on zaprowadzi ich do mnie.
Rafa opowiadał mi,że musi sprzątnąć jakiegoś kolesia.
Bo złapała go policja i on wsypie jego człowieka.
Unikałem spotkań.
Oni dostawali auto.
Nie wiedzieli skąd pochodzi.
Nigdy nie odstawiałeś samochodu, w miejsce gdzie miałeś kokę. Nie chciałeś mieć forsy i narkotyków w jednym miejscu.
Forsę trzymałem w jednym z magazynów.
Liczyłem, brałem swoją działkę,resztę odkładałem.
Musiałem przesłać forsę Ochole i Escobarowi.
Wtedy współpracowaliśmy z Noriegą, w Panamie.
Kraj Generała Noriegii,jest mekką,jeśli chodzi o pranie pieniędzy z narkotyków.
Forsę ładowaliśmy na pokład jednego z samolotów, który leciał do ludzi Noriegii.
Umożliwił im korzystanie z lotnisk.
Nigdy nie posłaliśmy mniej niż dziesięć milionów.
Nieograniczona ilość pieniędzy może być wwożona i wywożona z kraju bez wymogu przedkładania świadectw.
Pranie pieniędzy nie jest przestępstwem.
Armia przejmowała pieniądze i eksortowała je do banku
Byliśmy z Noriegą wspólnikami.
Zakładali ci konto. Jeśli czegoś potrzebowałeś,to wypisywałeś czek.
Bardzo często dogadywaliśmy się,
zamiast gotówki dostawałem 100 kilo towaru.
Sprzedawałem to za dwadzieścia pięć tysięcy dolarów.
Kiedy pojawiał się towar,wybierałem sobie ten najlepszego sortu
Układałem je na kupie.
Na takiej podróży zarabialiśmy z Maxem po 750.000, milion.
Max był zaskoczony, bo wyciągał tylko 250.000 za transport.
Teraz nie musiał ruszać tyłka z domu.
Mało tego, wyciągał tygodniowo trzy razy tyle.
Narkotyki były wszędzie.
Wszyscy zaczęli zażywać kokainę.
W latach 80-tych to było...
Wtedy panowała moda na kokainę.
To było jak potrzeba fizjologiczna.
Gdzie byś nie był zawsze znalazł się ktoś kto akurat walił krechę.
Drzwi od kabiny w ubikacji trzaskają,i słyszysz odgłos wciągania.
Kolesie wychodzili z damskiej toalety
Były kluby w których stoły miały lustrzane blaty na których kelnerzy dzielili towar.
Wtedy wypadki na drogach były częstym zjawiskiem.
Czasem autem jechały trzy,cztery,pięć osób, wyskakiwali i każdy uciekał w innym kierunku.
W samochodach można było znaleźć kokainę, broń.
Zatrzymali ten pojazd a w środku znaleźli trzydzieści worków marynarskich
w których znajdowało się 900 kilo 90,95% kokainy.
Choć wzrosła liczba zatrzymań i konfiskaty narkotyków,
to w południowej Florydzie jest więcej kokainy niż kiedykolwiek.
Mieliśmy sprawy począwszy od kilograma kokainy
przez 1000 kilogramów czyli tonę,
a na 5000 skończywszy.
W pewnym okresie,w ciągu pięciu lat
prowadziłem sprawy związane z największymi ilościami kokainy w historii.
Każda sprawa była większa od poprzedniej. I rekordy były bite.
Zazwyczaj kiedy ceny produktów tanieją, to oznacza dobrą nowinę.
Wyjątkiem są okazyjnie niskie ceny kokainy.
Miliony dolarów z narkobiznesu spadały z powietrza.
Pewnego dnia ksiądz wygłaszał kazanie w kościele.
Mówił także o narkotykach,
a pół miliona dolarów w postaci kokainy zrobiło dziurę w dachu i wpadło do środka.
ponieważ samolot,który ją zrzucił uciekał przed samolotem z urzędu celnego i zboczył z kursu.
Ceny nielegalnego, białego proszku w południowej Florydzie spadły o 50% w ciągu ostatnich dwóch lat.
ˇO mój Boże! Mamy ludzi z Cali,ludzi z kartelu w Barranquilla.
Zaczynasz pomnażać kokę,która napływała do tego kraju.
Koneksje Miami i Kolumbii stanowią 80% rocznych dochodów z kokainowego interesu.
Miami jest jednym z głównych oddziałów tak zwanego "Kokaina S.A."
Kokaina zalewa Florydę.
-Towar był wszędzie. - Wszędzie.
W klubach,restauracjach.
Narkotyk dla elity, staje się narkotykiem dla klasy robotniczej.
Przeciętni obywatele klasy średniej traktowali to jak popcorn czy piwo.
Co dziesiąty Amerykanin jest pod wpływem narkotyków w czasie pracy.
Ludzie nosili ją,przewieszoną przez szyję. Nikt się z tym nie krył. Nikt nie próbował tego ukryć.
Oczywiście,że próbowałem,ale nie mogłem zrozumieć czemu ludzie tak to lubili.
To jest takie intensywne,nie potrafię tego opisać.
Ludzie dostawali fioła na tym punkcie.
W samym hrabstwie Dade,liczba zgonów w skutek przedawkowań wzrosła o 88% w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy.
Piętnaście lat temu,jeden przypadek śmiertelny rocznie to była rzadkość.
Średnia zgonów w skutek przedawkowania kokainy w hrabstwie Dade,wzrosła do dwóch tygodniowo.
Ludzie zaczęli ją palić.
Badania wskazują,że większość kokainistów przerzuciła się na palenie narkotyku.
-Przyszedłeś tutaj palić kokainę? -Tak.
I nie crack,tylko koka w postaci wolnej zasady. Tak było zanim pojawił się crack.
To był istny szał.
Ludzie zamykali się w domach i zażywali kokę w postaci wolnej zasady.
Potrafiłam nie spać przez cztery i pół dnia.
Non stop na chodzie. Zero pożywienia,zero snu.
Nie potrafiłem tego zrozumieć,ale myślę "Co mi tam."
Dla mnie to tylko interes.
Im więcej zażywali,tym więcej na tym zarabiałem.
Przyjechałem tu, mając ze sobą jakieś $800.
Tyle miałem na swoje nazwisko.
Miałem wtedy 25,26 lat.
Pamiętam,że z początku trzymałem kilogramy towaru w mieszkaniu mojego dziadka na South Beach.
Nigdy nie zapomnę jak pewnego razu spojrzał się na mnie i spytał: " Co to jest? "
Powiedziałem mu.
A on odpowiedział: " Nie potrafię tego zrozumieć."
"Czego? - spytałem,że zarabiam 50.000 miesięcznie?"
Pewnego razu powiedziałem mu,że już nie będę korzystał z jego mieszkania.
Zapłacę za to komuś innemu.
"Jak to? Nie rób tego. "
Powiedziałem mu,że mam milion dolarów.
Nie chciał mi wierzyć.
Powiedziałem mu,że zapłacę komuś innemu żeby trzymał towar u siebie.
Wtedy milion dolarów to była dla mnie kupa forsy.
To był mój pierwszy milion.
Ale potem...
W połowie lat 70-tych,
w amerykańskiej gospodarce panował chaos.
W rubryce finansowej pisma Miami Herald pisano o ogólnokrajowej recescji.
Panowało duże bezrobocie,
ludzie tracili domy,rynek handlu nieruchomościami zaczął podupadać.
Handel narkotykami ma gwałtowny wpływ na naszą gospodarkę,w południowej Florydzie.
Ale w Miami nie mogłeś kupić domu. W Miami było za mało złotych roleksów żeby zaopatrzyć miejscowy rynek.
W pierwszej połowie roku 1977,sprzedaż detaliczna w Miami przyniosła zyski rzędu dziesięciu milionów dolarów.
Tu nie widać oznak recesji.
Południowa Floryda prosperuje lepiej niż pewne inne cześci kraju.
W Miami sprzedawano kuloodporne samochody za setki tysięcy dolarów.
Nie dostałbyś Ferrari czy Mercedesa.
Niektóre salony samochodowe,w których byliśmy mają co najwyżej miesięczny zapas niesprzedanych aut.
Powiedzieli,że przymują zaliczki, lecz transport będzie opóźniony.
Te auta trafiały na rynek narkobiznesu.
W południowej Florydzie narkotyki idą w parze z pieniędzmi.
Sprzedaż detaliczna przynosi zyski rzędu 7 miliardów rocznie.
To znaczy,że na każdą rodzinę w hrabstwie Dade przypada po 12.000.
Jeśli w Miami sięgniesz do portfela,
wyciągniesz z niego banknot i się mu przyjrzysz, to znajdziesz na nim ślady kokainy.
Zyski narkotykowych bossów, uczyniły miejscową gospodarkę odporną na recesję.
Każdego dnia, pieniędze napływają do naszej kokainowej gospodarki.
Zakup nieruchomości,łodzi,samochodów.
Miałem Porsche Turbo,i Mercedesa 6.9. To był wtedy wózek na topie.
Raz się pokłóciliśmy.
Wściekliśmy się. Nie chciałem jej dać czegoś o co mnie poprosiła.
Podeszłam i uderzyłam go w twarz.
Goniła mnie po podjeździe. Wzięliśmy dwa Mercedesy i je skasowaliśmy.
Jon wyciągnął pistolet i strzelił w samochód.
Kula przeszła tuż koło mojej głowy.
Samochód z pomocy drogowej z platformą zabrał je do złomowania.
Zezłomowaliśmy oba samochody.
-Następnego dnia się z tego śmiałem. -Zniszczyliśmy wiele rzeczy.
Jezu, to był samochód wart 100.000 dolarów.
Wtedy istniała taka firma L.P Evans Mercedes.
Max,Rafel i kilku jego pracowników
kupowało po osiem,dziesięć mercedesów rocznie.
Z salonu Mercedesa,płacąc czekiem z Panamy.
Kto kupuje tyle mercedesów rocznie?
Im to nie przeszkadzało.
Jak tylko przekraczałem próg salonu,słyszałem: "Co u pana słychać,panie Roberts?" "Czego pan potrzebuje w tym tygodniu?"
"Potrzebują tę 6.9-kę"
"Czarny kolor panu pasuje?" "Kolor go nie obchodzi. Potrzebny jest kombi dla jego dziewczyny."
Wypisywałem czek. To nie był nawet czek kasjerski.
Znałem tego faceta z salonu mercedesa. To był po prostu czek wypisany na bank panamski.
Z salonu prosto do auta.
Nie wiele zrobiono żeby powstrzymać propagowanie tej kokainowej gospodarki.
Wszyscy chcieli zarobić.
Nikogo nie dziwi widok latynosa,który potrafi wydać 20.000 dolarów na różnego rodzaju towary.
Ani to,że za większość towarów płaci gotówką.
Jeśli biznesmani z Florydy nie są uzależnieni od narkotyków,
to według ekspertów mogą być uzależnieni od wydawania pieniędzy z narkobiznesu.
Kupiliśmy Cessnę Conquest. Zapłaciliśmy za nią $980.000.
W gotówce. I co wy na to? Dziś go wypróbowaliśmy.
Nikt nawet nie mrugnął okiem.
Prawdopodobnie wiedzą skąd pochodzą te pieniądze, ale nie ugryzą ręki,która ich karmi.
Nikt nie mrugnął okiem.
-Nie pytaj,nic nie mów,bierz forsę i w nogi. -Mieli to w dupie.
Marihuana i kokaina sprzedawana w Miami wytwarza tyle pieniędzy,
że przemytnicy nie mają,dosłownie,co z nimi zrobić.
W ogrodzie miałem worki na śmieci. A w każdym po $700.000.
Zakopałem je w ogródku bo nie miałem co z nimi zrobić.
Chował forsę w workach z paszą dla koni.
Pamiętam jak szukałam paszy i znajdywałam pieniądze.
Nikt o nic nie pytał, bo dawałem mojemu sąsiadowi 10 kilo tygodniowo.
Dzielnica Tierra del Rey była w stanie ruiny,kiedy się tam wprowadziliśmy.
Mój sąsiad z naprzeciwka,brał 20 kilo tygodniowo, doglądał moich interesów.
Wszyscy mieli ciśnienie na forsę,i nagle wszyscy ją mieli.
Wydałam sto tysięcy więcej niż powinnam? Nic się nie stało.
-Jon był hojny. -To było bez znaczenia.
Nigdy się nie zdarzyło żeby nie starczyło mi na coś pieniędzy.
Jak to możliwe?
Na podwórzu za domem miałem trzy łodzie,
Dwa kuguary i dwa lwy górskie spały u mnie w domu.
Na podwórzu trzymałem helikopter.
Latałem nim na tor wyścigowy. Inni przyjeżdzali samochodami.
Lądowałem, oglądałem wyścigi moich koni i po godzinie wracałem do domu.
Miałem czterdzieści,pięćdziesiąt koni wyścigowych.
To były wspaniałe konie.
Wiecie ile kosztowało miesięczne wyżywienie takich koni?
50.000.
Nie zwracałeś uwagi na koszta,bo miałeś forsę w kieszeni.
Ludzie chodzili do klubów i imprezowali.
Nagle mieliśmy tuziny modnych nocnych klubów.
Rok temu został otwarty prawdziwy nocny klub w Miami Beach.
Klub Jockey,Turnberry,klub Palm Bay,Cricket.
Ale najlepszym klubem był zdecydowanie klub Mutiny w Coconut Grove.
Był wyłącznie dla handlarzy narkotyków.
Jeśli siedziałeś w handlu, to miałeś forsę.
Mogłeś dostarczyć ludziom rozrywki.
Chodziliśmy do restauracji...
Na obiady do Arturo's,Pam czy Joe's Stone Crab.
Wtedy najlepszą restauracją był Forge.
Mieliśmy całe pomieszczenie do swojej dyspozycji. Zamykaliśmy się tam.
Wydawaliśmy $20.000 w ciągu jednego wieczoru.
Niszczyliśmy ściany. Potem wręczaliśmy forsę na pokrycie szkód.
To było jak splunięcie.
Jon lubił odwiedzać kluby ze striptizem.
Co to było wydać pięć kafli w klubie ze striptizem?
Nie mówimy tu o jednej nocy, mówimy o trzech,czterech nocach tygodniowo.
Mówię do mojego przyjaciela: " Widzisz tę dziewczynę?" "Gwarantuję ci,że namówią ją żeby poszła z tobą do łóżka."
A on odpowiada:" Nie zgodzi się."
Pytam się jej:" Za ile się z nim prześpisz?"
"Nie zrobię tego."
"Nie zrobisz tego? Masz tu 500 dolarów." "Nie zrobię tego."
"Masz tu tysiąc. Nie zrobisz tego? Masz tu 2000."
W końcu się przełamała.
$2000,$3000. "Zrobię to."
Facet nie mógł w to uwierzyć.
Wierzę,że nawet teraz,kiedy Miami się zmieniło, że każdy miał swoją cenę.
Każdy ma swoją cenę. Tylko garstka osób nie jest na sprzedaż. Na przykład ktoś taki jak Noriega.
Ale administratorzy czy policja.
Jeśli kogoś zatrzymała policja i ten ktoś wiózł w bagażniku 50 kilo to oferował łapówkę.
Może nie wystarczyło $20,$50 czy $100 żeby przekupić policjanta
ale za setki tysięcy dolarów.
Mówisz im,że za godzinie otrzyma sumkę,która go usatysfakcjonuje.
Pół miliona dolarów,siedemset pięćdziesiąt tysięcy.
Ale musisz zabrać kokę. Zazwyczaj to skutkowało.
Znałem pewnego porucznika,który pracował w North Bay Village.
Pewnego dnia podszedłem do niego i powiedziałem mu, że zamierzam rozładować kilka łodzi zaraz koło jego wydziału policji i spytałem się czy będzie z tym jakiś problem.
A on powiedział,że będą mieli dwa radiowozy i,że mogą zawieźć towar gdzie tylko chce.
Mieliśmy czterech burmistrzów w większości wypadków skazanych za korupcję.
Staliśmy się potężni. Mieliśmy dużo forsy.
-Czy są ludzie,którzy są potężniejsi od rządu? -Obawiam się,że tak.
Byłem członkiem wąskiego grona republikanów.
Dostałem od Howarda Bakera list z zaproszeniem.
"Wyślij datki i przyjedź do Waszyngtonu."
Przebywałem w towarzystwie senatorów,ważnych osobistości i nikt nigdy nie spytał się mnie czym się zajmuję.
Witali mnie z otwartymi rękami bo wpłacałem datki na Partię Republikańską.
Pomyślałem sobie:"Wszystko to dzięki narkotykom."
Handel kokainą i pieniądzę
zniszczyły jakąkolwiek moralność tej społeczności.
Miliony dolarów w gotówce wspierają sieć banków narkotykowych.
Widzieliście kiedyś miasto w którym jest tyle banków? Powiecie mi,że przemysł jest tutaj aż na tak wysokim poziomie?
Litości.
To co czyni rząd podejrzliwym, to to,że w zeszłym roku bank w południowej Florydzie
przyjął dodatkowe sześć miliardów dolarów od deponentów.
Prezesi całymi dniami siedzieli w pomieszczeniu i liczyli walutę.
-Czy Landmark jest kokainowym bankiem? -Zdecydowanie nie.
Banki zainwestowały w maszyny do liczenia pieniędzy.
Z powodu braku miejsca do składowania, banki zwróciły się z prośbą do Rezerw Federalnych.
Władze podają,iż bank takiej wielkości normalnie przyjmuje około 12 milionów dolarów rocznie z rezerwami federalnymi.
W zeszłym roku,Continental-National przyjął 600 milionów dolarów w gotówce.
Twierdzi pan,że ten bank działa nielegalnie?
To tutaj przeliczane są pieniądze z Federalnego Banku Rezerw w Miami.
W zeszłym roku,Federalny Bank Rezerw
wypracował nadwyżkę pieniędzy o wartości 5 miliardów dolarów.
Więcej niż wszystkie Banki Rezerw Federalnych razem wzięte.
Miami można opisać jako międzynarodowe centrum prania pieniędzy dla Kolumbiczyjków.
Zacząłem skupywać nieruchomości w całej okolicy.
Tysiące nieruchomości warte ponad miliard dolarów, które zostały nabyte w południowej Florydzie przy pomocy nielęgalnych pieniędzy.
-Kilka domów. -Kupiliśmy stocznię.
-Teren na którym znajdował się sklep z łódkami. -Kilka apartamentów.
Mnóstwo miejsc do składowania.
Kupiliśmy 197 hektarów ziemi w Tampie.
Dużo nieruchomości.
Kupiliśmy cały budynek żeby tam urządzić pokój z radiem.
Czterdzieści hektarów ziemi w śródkowej Florydzie.
Handlarze narkotyków kupowali osiem,dziesięć,piętnaście domów.
Jedno miejsce w południowym Miami. Praktycznie całe sąsiedztwo.
Miałem 24 miliony dolarów w postaci nieruchomości.
Jechałem pewnego dnia do pracy autostradą międzystanową numer 95,
która dawała mi idealny widok na całe śródmieście.
Naliczyliśmy dwadzieścia dwa dźwigi konstrukcyjne na horyzoncie.
Pomyślałem sobie:"Ciekawe ile z tych rzeczy powstało dzięki pieniądzom z nakotyków."
Boże! Ile wydałem?
Pięniędzy było tyle,że jak raz się wdarły
to nie dało się ich zniszczyć.
Pewnie tyle ile włożyłem do banku. 50 milionów dolarów. Spokojnie.
Miliardy dolarów sfinansowały rozwój i powstanie wielu budowli w Miami.
Ale na tych pieniądzach była ludzka krew.
Centrum handlowe w Dadeland 11 lipca 1979, godzina 14:28.
W roku 1979 zaczęło się robić gorąco.
Incydent w Dadeland był wyjątkową chwilą.
Pierwsza strzelanina w miejscu publicznym związana z wojną kokainową.
Do strzelaniny doszło dziś o godzinie 14.30
kiedy to dwóch latynosów weszło do sklepu monopolowego
znajdującego się po zachodniej stronie centrum handlowego.
Za nimi weszła dwójka albo trójka latynosów i zaczęła się strzelanina.
Widzieliśmy,że to kolejna strzelanina z udziałem Kolumbijczyków,związana z wojną narkotykówą.
Dwoje ludzie nie żyje i jest kilkoro rannych.
W środku leżą ciała kolumbijczyka i latynosa,podejrzanych o handel narkotykami.
Kiedy się tam dostałam, powiedziałam,że jestem z Miami Herald i spytałam się "Co tu się stało? "
Policjanci byli w szoku.
Nigdy przedtem nie widziałem...
takiego stopnia...
jakby to powiedzieć?
Lipiec 79. Pracowałem w Wydziale Zabójstw już dwa lata.
Ale to było...
nie sposób sobie tego wyobrazić.
Wszędzie było szkło,
łuski w ścianie,na podłodze
na półkach. Widok jak po strzelaninie w westernie.
Sprawcy strzelali po całym parkingu.
Widział pan co było po tym jak strzelanina ustała?
- Uciekli. - W którą stronę?
Nie wiem, sam uciekałem.
Przechodnie uciekali i szukali kryjówki.
Samochody zostały podziurawione od kul. Paliwo wyciekało z baków.
Właściwie to były dwa miejsca przestępstawa.
Głównym miejscem zbrodni było wnętrze sklepu monopolowego,gdzie leżały dwa ciała.
Ale drugie miejsce zbrodni, gdzie jest zostałem wysłany to był tzw " wóz wojenny. "
Opuszczona furgonetka dostawcza została znaleziona po północnej stronie centrum handlowego,
z otwartymi drzwiami i uruchomionym silnikiem.
To był Ford Econoline,rocznik 79. Przerobiony do transportu broni.
To była machina śmierci.
Wzmocniony stalą po obu stronach.
Okienka można było wybić.
Na wozie widniał napis: "Dostawy na specjalne okazje. "
W środku znaleźliśmy 14 sztuk broni.
Zabójcy opróżniali magazynek, potem chwytali za następną broń.
Strzelby,karabiny,pistolety maszynowe,Uzi,
krótka broń palna,wyposażeni w amunicję do wszystkiego.
"Wóz wojenny" był punktem zwrotnym,
kiedy to policja zdała sobie sprawę z kim miała do czynienia.
I,że przewyższali ich siłą ognia.
Co wskazuje,tak duża ilość broni znaleziona w tej furgonetce?
Że byli dobrze uzbrojeni. I zjawili się,gotowi do walki.
-Kule latały wszędzie. -Liczba wystrzelonych naboi, z wszystkich broni wynosi 86.
Bóg jeden wie... ile tak naprawdę ran,odnieśli ci ludzie.
Ofiary miały na ciele,tyle ran po kulach że nie jestem w stanie określić ile razy zostali postrzeleni.
Zbadaliśmy trop.
Ciężarówka była zarejstrowana na fałszywe nazwisko. Podobnie jak bronie.
Sprawdziliśmy adresy. Nawet jeśli były prawdziwe to ludzie zdążyli dać nogę.
To była typowa sprawa z udziałem Kolumbijczyków.
Policjanci przeszukiwali okolicę przez ponad godzinę,
ale nie udało im schwytać żadnego z podejrzanych.
Mówię:"Kolejna nierozwiązana sprawa."
Nie odnieślimy sukcesu do czasu zamknięcia śledztwa.
Mieliśmy do czynienia z nowym zjawiskiem.
Niespotykany poziom przemocy.
Niespotykane wyrafinowanie.
To była chyba pierwsza sprawa,
pierwsza strzelanina w miejscu publicznym,w środku dnia, z udziałem klientów i spacerujących przechodniów.
Po tym incydencie,stało się to powszechnym zjawiskiem.
To był początek kokainowej wojny.
Detektywi z Wydziału Zabójstw twierdzą,że Miami jest w trakcie wojny narkotykowej
pomiędzy kolumbijskimi i kubańskimi handlarzami narkotyków.
Miami się zmieniało.
Kolumbijczycy pozbywali się Kubańczyków.
To był szaleńczy wyścig o podział rynku.
Powodem tej przemocy były rywalizujące ze sobą frakcje.
I to właśnie przemoc zmieniła Miami w kokainowych kowboji.
-Mówili na nich Kokainowi Kowboje. -Mówi się o nich Kokainowi Kowboje.
Ci cali Kokainowi Kowboje,to byli ludzie z Medellín.
Szacuje się,że 100.000 nielegalnie przebywających tu Kolumbijczyków żyje i trudni się handlem narkotykami na Florydzie.
Tropili swoje ofiary,mordowali żonę,służącą.
Jeśli napotkaliby na swojej drodze psa,ptaka, czy złotą rybkę to je zabijali.
Jeśli harcerka,sprzedająca ciasteczka zadzwoniłaby do drzwi,to ją też by zabili.
Ludzi którzy tam stali,dzieci. Zabiliby każdego.
Zabiliby każdego,kto by się nawinął.
Jesús Hernández,został podziurwaiony nabojami z pistoletu maszynowego w swoim samochodzie,na zatłoczonej ulicy,w samo południe.
Liczne strzelaniny.
A potem usłyszałem...
Mieszkanie zostało zasypane gradem kul.
Według policji,to cecha charakterystyczna kokainowych kowboji.
Na szosach,płatnych autostradach,krajowej jedynce. A czasami na ulicach mieszkalnych.
Czerwony Mustang kierował się na północ,w kierunku 107 aleji.
Kierowca zielonego sedana zatrzymał się i otworzył ogień.
Narzędzia zbrodni to bronie automatyczne i strzelba.
O takich rzeczach słyszy się w telewizji. Tego nie widuje się na codzień.
Świadkowie opisali miejsce przestępstwa jako strefę wojny.
"Policjanci z Miami" tyle,że bez kamer.
Ale to się działo naprawdę.
Tu zabito pięciu ludzi,tam troje.
Spokojna dzielnica mieszkalna w Kendall stała się miejscem rzezi.
W eleganckiej rezydencji znaleziono zwłoki sześciu osób.
Policja z Miami jest zdania,iż jest to najgorszy masowy mord w historii miasta.
Policja uważa,że ta masakra miała związek z narkotykami..
Mówimy o masowych mordach,które relacjonowano w każdej stacji telewizji kablowej.
Spotykaliśmy się z takim poziomem przemocy codziennie.
Lokalne media,przez nas,się tym nasyciły.
Mówiono:" To tylko kolejne podwójne zabójstwo." "To tylko kolejne potrójne zabójstwo."
To stało się rutyną.
Jeździliśmy z jednego miejsca przestępstwa do następnego.
Sprawa była ważna,jeśli chodziło przynajmniej o cztery trupy.
Kiedyś trafiłem pięć zabójstw w ciągu jednej nocy.
Osiem zabójstw w Dade w ciągu ostatnich 48 godzin.
Nie wiedziałeś czy nie potkniesz się o kolejne zwłoki.
Miami przypominało trochę Chicago z masakry w dniu św. Walentego, w latach 20-tych.
Gangsterzy jadący ulicami,stojący na podłodze auta,
dierżący w ręku swoje Thompsony 45-ki i strzelający do siebie na ulicach Chicago.
Chicago za czasów prohibicji, to jak niedzielny piknik baptystów w porównaniu do tego co tu się działo.
Jeden z policjantów powiedział,że tu jest jak w Dodge City.
Jak na dzikim zachodzie.
Ale oczywiście był w błędzie,ponieważ w Dodge City nie było takiej przemocy jak w Miami.
Na początku lat 80-tych,Miami było postrzegane jako najniebezpieczniejsze miejsce na ziemi.
Najpierw to Detroit było miastem morderstw, potem Atlanta a teraz Miami.
W roku 1976,prowadziliśmy śledztwa w sprawie 104 zabójstw.
Pierwsze siedem miesięcy roku 1979 zostało nazwane najkrwawszymi w historii południowej Florydy.
573 zabójstwa w roku 1980.
W roku 1981,padnie kolejny rekord liczby popełnionych zabójstw w Miami.
Myślę,że do końca roku liczba zabójstw sięgnie przeszło sześćset.
Jako,że handel narkotykami w południowej Florydzie kwitnie, liczba zabójstw w Dade będzie stale rosnąć.
Liczba zbrodni w Miami rośnie. Maleje za to liczba turystów.
Pomimo iż,niektórzy ludzie malują wszystko w czarnych barwach
to spodziewamy się więcej turystów zza granicy w strefie Miami
do końca lata,niż mieliśmy w zeszłym roku, który był rokiem wyjątkowym.
Dla Fidela Castro to był odpowiednik aktu ludobójstwa.
Za jednym zamachem pozbył się z Kuby tysięcy niechcianych obywateli.
Opróżnił więzenia,pozbył się włóczęgów z ulic Hawany.
Morderców,złodziei,zboczeńców, prostytutek,upośledzonych,kalekich i meneli.
Wszyscy zostali zebrani i posłani do portu w Mariel
i na podkładach łodzi wysłani do Miami.
Fidel Castro ogłosił publicznie,że wylał pomyje Kuby na Stany Zjednoczone.
Chwalił się tym.
Co pięć minut, z portu rusza łódz w kierunku USA.
Przypływają bez przeszkód,dniem i nocą.
Powszechnym zjawiskem w południowej Florydzie stały się strzelaniny i morderstwa.
W wielu przypadkach sprawcami okazują się być ludzie którzy przybyli tu z Kuby w 1980.
W kosekwencji,liczba zabójstw w tamtym roku wzrosła o połowę.
To tak jakby inwazyjne wojska zostały przysłane tutaj żeby gwłacić i spalić nasze miasto.
Tak też się dzieje.
Napady kwalifikowane,gwałty,kradzieże.
W okamgnieniu,musieliśmy trzymać zwłoki na podłodze. Stosy ciał.
To była hańba.
W Miami popełniono w ostatnim czasie tyle zabójstw że lekarze sądowi korzystają ze specjalnych ciężarówek-lodówek.
Tam trzymają zwłoki.
Wynajeli nawet Burger Kinga, którego siedziba główna mieści się tutaj.
Byłem bardzo zdenerwowany.
Nawiedzili nas obcy.
Ci ludzie są obłąkani.
Nikt nie przejmował się tym co działo się na ulicach Miami. Więc ja coś powiedziałem.
Z psychologicznego punktu widzenia,to nie są nawet ludzie.
To zwierzęta...to nawet nie są zwierzęta, W ten sposób obraża się królestwo zwierząt.
Zero ładu i porządku publicznego.
Wszyscy nosimy broń. Moja żona nosi broń.
Moi dwaj synowie noszą broń.
A ja jak widzicie trzymam w domu naładowaną strzelbę.
Nigdy, będąc na terenie hrabstwa Dade, nie ruszałem się nigdzie bez broni.
Nie ma takiej opcji.
Zawsze miałam broń. Źle bym bez niej spała.
Zwłaszcza w Miami,w tamtym okresie.
Edna Buchanan mówi w telewizji o tym,że ma dwie sztuki broni i,że każdy musi nosić ze sobą broń.
Merret Steirheim, który jest administratorem hrabstwa.
Członkowie komisji byli wściekli. Więc przez jakiś czas byłam niezbyt mile widzianą osobą.
Miami było dosłownie rozdarte.
Ale policja nie prędko nadejdzie z pomocą, w związku brakami w kadrach.
Władze federalne przyznały,iż brakuje ludzi,pieniędzy i środków.
Wydział policji w Miami zaczął zatrudniać kogo popadnie.
Więcej policji na ulicach ma pomóc w odwróceniu tej tendencji.
Kiedyś obowiązywały pewne standardy.
Nie mogłeś zażywać w przeszłości narkotyków jeśli chciałeś zostać policjantem.
Zredukowano to do:"Nie mogłeś zażywać narkotyków w ciągu ostatnich dziesięciu lat."
Ale to nieposkutkowało.
Potem zmienili to na pięć lat.
Ale w dalszym ciągu było za mało rekrutów.
Zmienili to na dwa lata.
W końcu stanęło na tym,że jeśli w tym momencie nie jesteś pod wpływem narkotyków,to jesteś zatrudniony.
To zaowocało największym kryzysem korupcyjnym w policji od czasów Serpico,w Nowym Jorku.
A studenci z tego rocznika
albo skończyli za kratki albo zgineli.
Razem to trzech funkcjonariuszy policji, którzy zostali aresztowani w zeszły weekend.
Dzisiejsze aresztowania dotyczyły siedmiu funkcjonariuszy policji w Miami
Zarzuty dotyczą okradania dilerów narkotyków jak i handlowania.
Ci tak zwani Kokainowi Policjanci,zostali oskarżeni o spisek,
handel narkotykami i przestępczość zorganizowaną.
Całkowita liczba jest szokująca... Czterdziestu byłych jak i pełniących czynną służbę policjantów
zostało aresztowanych lub zawieszonych, w ciągu ostatnich dwóch lat.
szesnastu zostało zawieszonych zaledwie w ciągu ostatnich dwóch tygodni.
Ale to nie wszystko.
Co najmniej trzydziestu funkcjonariuszy policji zostanie zawieszonych.
Rządy prawa załamały się południowej Florydzie.
Jesteśmy oddani sprawie i odzyskamy ponownie kontrolę nad tymi ulicami.
System sądownictwa karnego nie działa.
Proponuję całość jeszcze raz przemyśleć.
CENTAC 26 zaczął funkcjonować w grudniu 1981.
Na terenie różnych stanów USA, funkcjonowało 25 organizacji CENTAC'u.
CENTAC oznacza Centralną Jednostkę Taktyczną.
Naszym głównym celem było połączenie spraw z wydziału zabójstw z tymi z jednostki narkotykowej.
Mieli dobre koneksje z DEA i FBI.
Z takim typem przestępcy jeszcze nie mieliśmy do czynienia.
Wydałem swoim ludziom klarowne polecenie.
Wyjątkowe czasy wiążą się z użyciem specjalnych środków.
Użyłbyś wszelkich możliwych środków żeby zdjąć kogoś z ulicy.
Pozbędziemy się ich. Trafią za kratki albo do kostnicy.
Ta jednostka miała być bardziej aktywna niz reaktywna.
To był po prostu inny sposób wykonywania policyjnej roboty.
Takie były wymogi tamtych czasów w związku z naturą przestępcy.
Kolumbijczyków i Kubańczyków,którzy przybyli tu z Mariel.
Miami stało się rajem utraconym.
Zimą 1981 roku
w czasopiśmie Time ukazał się artykuł " Paradise Lost"
Czasopismo Time zniszczyło Miami.
Dziewięciostronicowy artykuł,skupia się głównie na Miami
jako na centrum przestępczości,narkotyków i uchodźców.
Politycy z hrabstwa Dade wpadli w szał gdy to zobaczyli.
Podstawowe pytanie brzmi: "Czy bezpiecznie jest przyjechać do Miami Beach?"
- I jakiej odpowiedzi pan udziela? - Jeśli
nie przyjechałeś tu żeby handlować narkotykami,
to jesteś tu bezpieczny jak w każdym innym miejscu na świecie.
Time rodzielił Miami na dwa różne światy.
Stolica związana ze słońcem i zabawą.
Stolica mordu.
To było istotą tego artykułu. Że przestępcy byli górą.
Urodziłem się w miejscowości Cali,w Kolumbii. Do Stanów przyjechałem w 1969.
Dorastałem w Chicago. Ja i mój ojciec byliśmy mechanikami w General Motors.
Tam nauczyłem się włamywać się do samochodów.
Kiedy podrosłem,byłem znany jako jeden z największych złodziei samochodów w Chicago.
A na początku lat 90-tych byłem znany jako zabójca na usługach kartelu.
JORGE "RIVI" AYALA ZABÓJCA
Przyznał się do współudziału w 29 zabójstwach w czasie Kokainowych Wojen.
Podejrzany o dwanaście innych zabójstw.
Spiknąłem się z grupką kolesi. Kradliśmy auta i sprzedawaliśmy je w warsztacie z kradzionymi częściami.
Za samochód dostawaliśmy od $200 do $500. Kradliśmy pięć,sześć aut w ciągu jednej nocy. Było nas trzech.
Zarabialiśmy niezłą forsę.
Pochodzę z dobrej rodziny. Niczego mi nie brakowało.
Nie musiałem kraść samochodów.
Ale powodowała mną chęć zarobku i podniecenie.
Chciałem włamać się komuś do auta i je sprzedać.
Przesiadywaliśmy w restauracji Tropicana z powodu budki telefonicznej.
Tam do nas dzwonili. To było nasze biuro.
Parkowałem swoje auto w określonym miejscu.
Ale pewnego ranka zobaczyłem w tym miejscu zaparkowany samochód.
Spytałem właściciela restauracji " Czyje to auto?"
Powiedział,że należy do jakiejś grubej ryby z Miami.
Powiedziałem,że mam to w dupie.
I poszedłem je przestawić.
Następnego ranka,siedzimy sobie w restauracji a do środka wchodzi trzech Kolumbijczyków.
Jeden pyta się: " Który to Riverita?" "Szukam kolesia,który ukradł mi samochód. "
"To mnie szukasz,jestem Rivi."
"Ukradłeś mój samochód. Chcę go odzyskać. "
Powiedziałem mu,że go nie odzyska dopóki nie zapłaci mi pięciuset dolców.
"Zaparkowałeś go w nieodpowiednim miejscu."
Koleś zaczął się śmiać. I mówi mi: " Masz jaja."
"Nie pierwszy raz to słyszę."- odpowiadam.
"I co teraz zrobimy?" "Zapłać 500 dolarów to odzyskasz swoje auto."
Zapłacił mi,oddałem mu kluczyki a on otworzył bagażnik.
Bagażnik był pełen broni. Rewolwery,pistolety automatyczne.
Spytał się mnie,czy byłem kiedyś na Florydzie.
"Tak,z ojcem." "A masz prawo jazdy?"
"Tak,sześć sztuk."
Spytał się mnie,czy mogę to zawieźć do Miami. Odpowiedziałem:"Pewnie. Zapłacisz mi ?"
Powiedział,że dostane za to 5000 dolarów.
Zgodziłem się.
Kiedy dotarliśmy do Miami,spytał się czy nie chcielibyśmy u niego pracować.
Jeśli moglibyśmy tu zostać.
Spytałem się go,co mielibyśmy robić. " Dostarczać prochy,odbierać forsę." - odpowiedział.
"Może sprzedawać jeszcze marihuanę od czasu do czasu."
Pieniądz z tego był niezły. Zarabiałem tysiąc dolarów dziennie.
Wtedy pierwszy raz pracowaliśmy dla ludzi z narkobiznesu.
Nie mieliśmy zamiaru zabijać ludzi.
Tak wyszło.
Pewnego razu poszliśmy do Jacarandy. To był jeden z nocnych klubów w Miami.
Zjawił się Flaco,nasz dostawca,
i powiedział,że mamy się stąd wynosić bo zaraz odstrzelą ludzi siedzących przy stoliku po naszej prawej.
Przy stoliku siedziało sześciu Kolumbijczyków. Śmiali się i pili wodę ognistą,kolumbijską brandy.
"Zabijemy wszystkich."
Mówię mu: " Dobra,dzięki."
Powiedziałem:" Pójdę po swoich ludzi." Powiedziałem wszystkim oprócz Vanegasa,Negro, który wciągał koks w ubikacji.
Mówiliśmy na niego Negro(czarny),bo miał ciemny kolor skóry.
Poszedłem do ubikacji i powiedziałem mu,że musimy się zwijać, bo zaraz będzie jatka.
Ale nie powiedziałem mu,kto oberwie.
"Sekundę. " - powiedział.
Wyszedłem,a on w tym czasie podszedł właśnie do tego stolika i powiedział żeby się zwijali,bo zaraz będzie tu strzelanina.
Dał ciała. To był wypadek.
Znał jednego z ludzi,którzy siedzieli przy tamtym stoliku. Szukał po prostu swojego przyjaciela.
Stałem na zewnątrz,Vanegas wyszedł z klubu. Ludzie zaczęli się przepychać.
Flaco podjechał na motorze. Był wkurzony.
Powiedział,że zjebaliśmy robotę.
"O czym ty mówisz?"- pytam. "Jeden z was ich ostrzegł. Tylko wy wiedzieliście o akcji."
Powiedzałem mu,że kazałem tylko swoim ludziom wyjść z klubu.
Mówię mu: " Poczekaj. Pogadam z Negro."
"Powiedziałeś im? " "Powiedziałem jednemu z nich,że będzie strzelanina,
ale nie wiedziałem,że to chodzi o ten stolik."
"No to mamy problem."
Powiedziałem Flaco,że to nasza wina.
I,że to był wypadek.
"Masz kłopoty" - odpowiedział. Powiedział,że jego szef chce się ze mną widzieć.
"Powiedz mu,że to był wypadek."
"Ich to nie interesuje. Szef chce się widzieć tylko z tobą."
"W przeciwnym razie będziesz miał kłopoty."
Wsiedliśmy do samochodu.
Po drodze pytam się go: " Ci ludzie chyba mnie nie zabiją?"
"Nie wiem. Nie mogę tobie niczego obiecać." - odpowiedział.
Spieprzyliśmy robotę.
Mówili o zabiciu sześciu osób. Więc wiadomo,że to nie są jakieś cipy.
Spytał się mnie czy mam broń. Powiedziałem,że tak.
Ale tak naprawdę miałem dwie.
Miałem zapasową broń przy lewej nodze.
Pojechaliśmy pod Holiday Inn.
Spojrzałem się i zauważyłem czterech kolesi,którzy wysiedli z auta.
Spytałem się: " To oni?" "Tak,ale po twojej lewej jest jeszcze kilku."
Po lewej stronie stało jeszcze czterech kolesi.
Podszedłem do takiego starszego koleżki.
"Ty jesteś Rivi?"- spytał "Tak."
"Chodź ze mną." Wsiedliśmy do auta,a na tyłach siedziała pewna pani.
Ona wydawała polecenia.
Jak coś powiedziała,to wszyscy siedzieli cicho. Nikt nie wygłaszał opinii.
Jej mąż siedział na przedzie. Nie odezwał się ani słowem. Ona zadawała mi pytania.
Mówiła,co mam robić.
Ona była u władzy.
Kobieta mi pyskuje.
Chciałem jej powiedzieć,żeby sie pierdoliła, ale myślę:"Nie."
Spytała się mnie czy to ja spieprzyłem wczoraj robotę.
"Po części." - odpowiedziałem.
Powiedziała,że szukała tych ludzi od miesięcy.
I,że dopiero teraz pierwszy raz ich przyuważyli. A ja zjebałem sprawę.
"Coś ci powiem."
"Znajdz ich,i zabij dla mnie. Wtedy będziemy kwita."
Powiedziała,że interesują ją dwaj bracia. Reszta miała zginąć bo siedzieli z nimi przy stole.
"Zamierzała pani zabić pozostałą czwórkę tylko po to żeby odstrzelić tą dwójkę?"
"Tak załatwiam swoje sprawy" - mówi.
"Usuwam wszystko na drodze."
To mnie zaskoczyło.
Mówi o morderstwie jak o...
Powiedziałem:" Niech mi pani da tydzień to znajdę tych ludzi."
"Wtedy do mnie zadzwoń" - odpowiedziała.
"Dam ci 50.000 od głowy."
W drodze powrotnej spytałem Flaco kim jest ta kobieta.
"Jest matką chrzestną."
"Powiedz mi coś o niej."
"Znam ją jeszcze z Kolumbii. Jest niebezpieczna. "
"Jeśli ich nie znajdziesz, to naśle na ciebie zabójców."
W tamtych czasach była najpotężniejsza.
Była matką chrzestną handlu narkotykami.
Wróciliśmy do hotelu, powiedziałem chłopakom co się stało.
Vanegas tam był. Powiedziałem mu,że mamy kłopoty.
"Jeśli ich nie znajdziemy,to będziemy musieli prysnąć (?) bo po nas przyjdą."
"Dali mi to do zrozumienia."
Vanegas powiedział,że może się skontaktować ze starszym z braci.
"Wystarczy nam jeden - mówię. On doprowadzi nas do tego drugiego."
"Wyświetl mu się na pagerze i ustaw się z nim dziś wieczorem na spotkanie."
"Wtedy go porwiemy i przekażemy tamtym ludziom."
Dzwonimy. Nic. Drugi dzień to samo.
Trzeci dzień,głucho. Zacząłem powoli tracić nadzieje.
Ale czwartego dnia się odezwał.
Umówił się z nami na spotkanie w Ramada Inn.
Powiedzieliśmy,że chcemy mu sprzedać broń i materiały wybuchowe.
Problem polegał na tym,że przyjechał do hotelu ze swoim piętnastoletnim synem.
Tego nie przewidzieliśmy.
Vanegas wykonał mądre posunięcie i kazał mu zostawić chłopaka w aucie.
W przeciwnym razie musielibyśmy go wziąć ze sobą.
Śmieją się z Vanegasem. Ja stałem za drzewem.
Vanegas otworzył bagażnik,a ja wyszedłem zza drzewa i przyłożyłem mu pistolet do buzi.
Mówię mu:"Szukałem ciebie."
"Nie jestem ci nic winien." - odpowiada.
"Nie. Ale pewna kobieta cię szuka."
"Nazywa się Griselda Blanco."
"Ta tłusta suka?! Nie jestem jej nic winien."
Cumbamba kopnął go w twarz i wybił mu zęby. "Więcej szacunku dla damy."
"Sam jej to powiesz. Pracujemy dla niej."
Facet zrobił się blady.
"Spotkasz się z nią za kilka godzin" Facet zaczął się trząść.
Przyjechali po godzinie i go zabrali.
Następnego dnia,siedzę sobie w domu. Jest godzina 16:00.
Ona wchodzi do mojego domu.
Tak jakby tam mieszkała.
Moja żona smażyła ryby.
Powiedziała,że lubi ryby.
Je z nami i opowiada mi jak zabili tego kolesia.
Jak to pocięli go na kawałki.
"Zabiła go pani? "
"Tak."
"A Cumbamba go pociął i włożył jego ciało do małego pudła,
i owinął je jak prezent,z małą kokardą na górze."
"Zostawiliśmy je kilka przecznic stąd. Na płatnej autostradzie."
" W mojej dzielnicy? " - spytałem. "Tak."
"Jechaliśmy na południe,odwiedzić ciebie."
"Pomyśleliśmy,że to dobre miejsce na pozbycie się zwłok."
Mówię:"Chyba pani żartuje? "
"Nie."
"Często tak robicie? " - spytałem. Powiedziała,że lubi jak kroimy ludzi i wyrzucamy zwłoki.
Matka wychowywała samotnię Griseldę.
W Medellín. Były bardzo biedne. Była prostytuką.
Swoje życie przestępcze zaczęła jako kieszonkowiec.
Potem przeniosła się do Nowego Jorku. Tam wstąpiła do świata handlu narkotykami.
Pierwszy raz usłyszałem o niej pod koniec 1973 roku.
Z informacji wywiadu, wyglądała na zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych.
Jej interes się rozkręcał.
Była znaczącym,kolumbijskim handlarzem narkotyków.
Rafa i Griselda byli przyjaciółmi z dzieciństwa.
Rafa dał jej wszystko.
W połowie lat 70-tych,Griselda została oskarżona w dużej sprawie narkotykowej,w Nowym Jorku.
Wtedy zniknęła.
Wydana za nią nakaz aresztowania.
Zgubiłem jej trop w momencie wydania nakazu.
Do czasu aż zostałem przeniesiony do Miami.
Nie możemy powiedzieć,kiedy dokładnie przebywała w Miami.
Prawdopodobnie w 1978. Nie wiedzieliśmy gdzie.
Była zbiegiem.
Wiedzieliśmy,że handlowała na dużą skalę.
Rzadko zdarza się,w kulturze latynoskiej
żeby to kobieta była głową organizacji.
Pomyślałem,że musiała być naprawdę wredna.
Griselda musiała dowieść reszcie Kolumbijczyków że jest godna terenu,który jej dali.
Lubiła kiedy ludzie się jej bali. I tak było.
Ludzie się jej bali. Jej reputacja ją wyprzedzała.
Popełniłem błąd. Z początku nie wiedziałem kim jest dokładnie.
Poznałem ją u Rafy na przyjęciu. A ja uwielbiam latynoski.
Spytałem się Rafy kim ona jest.
A on powiedział: " O,nie. Nie zbliżysz się do niej. "
"Czemu? " - spytałem. "Jeśli ją przelecisz,to będę musiał ją zabić. "
Poszedłem do Maxa i spytałem się o nią. Max zaczął mi opowiadać różne historie.
-Była hipochondryczką. -Była dosyć dekadencka.
Kupiła sobie nowiutkie Ferrari na święta. Kosztowało osiemdziesiąt tysięcy.
Kolekcjonowała bogactwo.
Jej świąteczne prezenty były bardzo drogie.
-Pierścionki Evy Perón... -Klejnoty.
-Zażywała kokainę w postaci wolnej zasady. -Była także lesbijką.
-Paranoiczka. -Gorzej niż w filmach.
Nawet w policjantach z Miami nie było takiej ekstrawagancji.
Miała trzech synów.
Jej najmłodszy syn nazywał sie Michael Corleone Sepúlveda.
Rozpierdalające.
A morderstwa - Mój Boże!
Nazywano ją czarną wdową, bo zabiła kilkoro swoich mężów. Tudzież zleciła ich zabójstwa.
Ta kobieta podżynała facetom gardła po tym jak się z nimi przespała.
Nie wiem ile razy to zrobiła.
"Nie zrobi tego,bo Rafa powie jej...
A Max na to:" To bez znaczenia. "
Pewnej nocy może się wkurzyć i poderżnie tobie gardło."
I mamy wojnę.
Była gorsza od mężczyzn,z branży narkotykowej.
Pierwsze zabójstwo,w które była zamieszana miało miejsce w Dadeland.
Ekipa Griseldy weszła do sklepu monopolowego i odstrzelili mu część twarzy.
To był lipiec 1979.
Najwidoczniej męczyło go pragnienie.
W ten sposób zyskała reputację jednego z najbrutalniejszych handlarzy narkotyków.
To zapoczątkowało wojny kokainowe.
Mieliśmy coraz więcej zabójstw.
Rola Griseldy Blanco w wojnach kokainowych stała się bardzo znacząca.
Zabiła wielu Kolumbijczyków i Kubańczyków żeby zyskać swoją pozycję.
Gdziekolwiek się nie przeniosą zabierają swoje barbarzyństwo ze sobą.
Ta kobieta jest znana jako la Madrina,matka chrzestna.
Była odpowiedzialna za większość zabójstw na terenie południowej Florydy,w tamtym czasie.
1979,1980,1981 i 1982.
W tym okresie zlecała zabójstwa w hrabstwie Dade.
Griselda Blanco była...aniołem śmierci.
Żadnej innej organizacji nie można przypisać takiej ilości zabójstw.
Mogło pójść o jakąś bzdurę.
Poprzedniego wieczoru była w restauracji...
Byliśmy w Peroz,na plaży.
Jadła sobie,a właściciel sprawiał problemy.
Taki wielki koleżka gadał głupoty.
Postanowiła,że rozpieprzy mu interes.
Wyszliśmy.
Kolesie podjechali na motorach,
obrócili się i otworzyli ogień do ludzi,którzy stali w kolejce przed wejściem.
Potem ostrzelali drzwi.
Chcieli mnie za to przyszpilić, ale nie było mnie wtedy w mieście.
Musiał zadrzeć z niewłaściwymi osobami.
Riverita stał się czołowym zabijaką Griseldy.
Była zawsze ze mną i trójką innych ludzi.
- Miała za sobą armię. -Jak z postaci z obsady filmu " Road ".
Jej ekipa była...jak z filmów.
- Był Paco. - Paco Sepúlveda.
-Diego Sepúlveda. -Toto.
Carlos Vanegas. Alonso Ayala.
Hołota. Jak gang,który nie potrafi strzelać.
-Uber. -Guillermo, Velásquez.
Tyle,że oni potrafili mordować.
-Cumbamba. -Monteco, Diego Escobar.
-Oscar Mario. -Jaime Bravo.
To byli głównie goryle i płatni zabójcy.
Tak zarabiali na życie. Jedni ludzie są farmaceutami, inni wywożą śmieci,a to są zabójcy.
Tylko tym się zajmowali.
Chucho Castro był jej najwyżej postawionym zabójcą.
Jak dla mnie był jednym z najlepszych ludzi Griseldy.
Jest legendą. Zawsze dopadał swoje ofiary.
Osvaldo,syn Griseldy,miał wtedy piętnaście lat.
Chciał żyć na pełnych obrotach.
Nosił broń.
Sprzedawał trzysta,czterysta kilo kokainy miesięcznie.
To wszystko organizowała jego matka.
Chciał być jak Don Corleone. Zachowywać się jak on. Tak też było.
Pewny siebie,ze względu na to kim była jego matka. Cwaniaczek.
Pewnego razu był w klubie nocnym Faces ze swoimi kumplami i dziewczyną.
Chucho mieszkał niedaleko.
Więc Osvaldo pomyślał,że przenocuje u niego.
Wjechał na trawnik, mało co nie uderzył w drzwi główne.
Ślizgał się. Narobił hałasu.
Chucho wyszedł na zewnątrz i kazał mu się wynosić.
Ten powiedział mu,że jeśli nie pozwoli mu u siebie przenocować to powie swojej matce.
Chucho odpowiedział:
"Gówno mnie obchodzi komu o tym powiesz." "W dupie mam twoją matkę." "Niech spierdala. "
Chucho kopnął go w dupę. Kazał mu wsiąść do auta i się stąd zabrać.
"Powiedz swojej matce,że kopnąłem cię w dupę."
Po powrocie do domu, chłopak opowiedział o wszystkim matce.
Nie wolno było tknąć jej dzieci.
Taki ktoś,zginie. Nieważne kim jest.
Zawsze znalazł się ktoś kto zrobił coś nie tak.
Nieważne czy tak rzeczywiście było.
Tego popołudnia wezwała mnie do siebie.
"Zaczęła się wojna. "
"Już nie jest moim przyjacielem. Od teraz jest moim wrogiem."
"Jeśli go spotkasz,to masz go zabić. "
Rivi i jego ludzie zostali rozmieszczeni gdzieś tutaj.
Wiedziałem,że to nie będzie proste,bo facet jest dobry.
Jeśli popełnilibyśmy błąd,to umknąłby nam, albo by nas zabił.
Rivi,kierowca i drugi uzbrojony bandyta jechali białą furgonetką.
Ja miałem być strzelcem. Miałem ze sobą M16.
Powiedziałem kierowcy,że kiedy się do niego zbliżymy
szyba w szybę, to ma mi dać znać,to ostrzelam drzwi.
Wiedziałem,że jak otworzę drzwi w czasie jazdy,to się skapnie.
Znał wszystkie sztuczki.
Chucho otworzył drzwi od garażu,
Wyjechał z garażu w kierunku 168 ulicy i pojechał na zachód,w kierunku krajowej jedynki.
Światła znajdowały się jakieś 750m od tego miejsca.
Więc mieliśmy mnóstwo czasu.
Gdzieś w tej okolicy wpadli na Chucho, jechali równolegle z jego autem.
Kierowali się na zachód. Skręcili w lewo a Chucho skręcił w prawo.
Chwyciłem za karabin i zacząłem strzelać po oponach.
W pewnym momencie,straciliśmy ponowanie nad pojazdem. Mało brakowało a uderzylibyśmy w ścianę. Ale odzyskaliśmy panowanie i wjechaliśmy na drogę.
Mniej więcej w tym czasie,zaczeli zbliżać się do krajowej jedynki.
Zaraz miało wskoczyć czerwone światło.
Po prawej stronie była stacja benzynowa.
Zbliżyli się do krajowej jedynki, Chucho przejechał przez stację,
z olbrzymią prędkością i pojechał na północ,krajową jedynką.
Wtedy właśnie zgubił zamachowców.
Nigdzie go nie widzieliśmy,więc odjechaliśmy.
Griselda zadzwoniła do mnie następnego dnia.
Powiedziała mi,że jego syn zginął.
Spał wtedy na tylnim siedzeniu samochodu.
"Kule przeszły przez bagażnik i trafiły go w głowę."
Powiedziałem,że go nie zauważyliśmy. W przeciwnym razie nie otworzyłbym ognia.
Mówi mi:" Kazał ci przekazać,że się tobą policzy,bo cię widział."
"W porządku" - odpowiedziałem.
Chucho był uciekinierem. Był zamieszany w handel narkotykami.
DEA wystawiło nakaz jego aresztowania.
To był jeden z głównych powodów dla których nie zgłosił tego na policję.
Wrócił do domu i włożył ciało dziecka do wanny.
Obłożył jego ciało lodem żeby zachowało się w dobrym stanie do wieczora.
Wraz z żoną przez cały wieczór płakali nad ciałem dziecka.
Następnego dnia zadzwonił na policję i powiadomił nas,gdzie znajdziemy ciało.
Oto treść,tego co powiedział Jesús, kiedy zadzwonił do biura zażaleń.
"Proszę. Zostawiłem ciało dziecka,które wczoraj zostało zabite."
"Wczoraj jacyś bandyci,jadący białą furgonetką
ostrzelali mój samochód z karabinu maszynowego i zabili chłopca."
"Siódma aleja na 53 ulicy."
"Tam znajduje się ciało chłopca, którego wczoraj zastrzelili bandyci."
To jest meczet w którym umieszczono ciało Johnnie'ego Castro.
Chucho szukał kościoła
w którym Johnnie został przyjęty (do gminy kościelnej).
Nie mógł znaleźć tego kościoła.
Znalazł jedynie meczet w tej samej dzielnicy.
Ciało dziecka było owinięte w prześcieradło.
W rękach miał trzy róże.
Każda róża odpowiadała rokowi życia.
I zdaje się,że paszport.
Prosze.
Wiedział,że paszport będzie potrzebny żeby ustalić jego tożsamość.
Chłopiec urodził się 10 marca 1979 roku.
Miał niecałe trzy lata.
Zdaliśmy sobie sprawę z tego,że jest Kolumbijczykiem dzięki paszportowi.
Skontowaliśmy się z sierżantem Singletonem z Centac'u.
Wiedzieliśmy,że stoi za tym Griselda Blanco.
Pojawiło się nazwisko Riverita.
Ale nic konkretnego. Żadnego zdjęcia,żebyśmy wiedzieli kogo szukamy.
Nic z tych rzeczy.
Nie przypominam sobie żadnej innej sprawy w której zginęło dziecko.
Mały Johnnie Castro zginął,
dlatego,że siedział koło swojego ojca, który był Kolumbijczykiem i celem kokainowych kowboji.
Byłem niedoświadczonym detektywem z wydziału zabójstw. Pracowałem tam niecały rok.
Mój syn w tym czasie,był mniej więcej w tym samym wieku.
Ludzie pytali się mnie czy widok trupów nie dawał mi spokoju.
Nigdy. Z wyjątkiem tej jednej sprawy.
To mnie naprawdę poruszyło.
Miałem dzieci w tym samym wieku.
To było niewinne dziecko.
Griselda powiedziała:" Pieprzyć to."
"Przynajmniej jego zastrzelilśmy."
Nie było jej przykro. To po niej spłynęło.
Mimo tego,że Kolumbijczycy byli narwani
to ona załatwiała takie sprawy w głupi sposób.
To przeszkadzało wielu osobom.
Nie tylko tutaj w Stanach,ale także ludziom w Kolumbii.
Wszyscy powtarzali im,że ta kobieta nad sobą nie panuje i zrujnujemy interesy.
Rodzina Ochoa kazała jej przekazać,żeby unikała zabijania niewinnych ludzi.
Kolumbijczycy chcieli tylko żeby trzymała się zdala od Miami na tyle,na ile to jest tylko możliwe.
Inni wywierali na nią presję. Ale ona powiedziała: " Niech się pierdolą."
"Będą tu robić co mi się podoba."
"Jeśli im się to nie podoba, to niech do mnie wystartują."
Słyszałem jak Rafa rozmawiał po hiszpańsku. Siedziałem akurat u niego w domu.
"Pierzona dziwka!"
"Znowu mi to zrobiła!" "I co ja teraz zrobię? "
Dzwonił do Kolumbii i pytał się ich co ma zrobić.
Jakimś cudem,zawsze puszczali jej to płazem.
Bo powinna zginąć dawno temu.
Wracamy do pracy.
Riverita... stał się jej ulubionym zabijaką.
Byłem kimś na wzór szefa ochrony.
Tylko ja wiedziałem gdzie mieszka.
Większość spotkań odbywała się w mieszkaniu Rafy albo Maxa.
Maxa poznałem u niego w domu.
Pojechałem tam z Griseldą.
Od początku go nie lubiłem.
Powiedziałem Griseldzie: "Nie ufaj temu skurwielowi. Ja mu nie ufam."
"Trzymaj się od niego z dala." "Przez niego skończysz w kryminale."
"Jak następnym razem go spotkam,to go zabiję."
On powiedział o tym Rafie.
Ten załatwił mu obstawę, żeby mieć pewność,że nie stanie mu się krzywda.
"Zajmij się Maxem. To mój compadre. " - mówi.
"Chrzanić go." - odpowiedziałem. "Zastrzelmy tego skurwysyna."
" Zabijesz mnie? " - spytał.
"Innym razem. "
Miałeś do niego szacunek. Twardziel,przyszedł z ekipą,mieli broń.
Mówimy o kolesiu,który wchodzi gdzie chce ze swoją świtą.
To musi być ktoś ważny.
Nie chciałem zwracać na siebie uwagi.
Miałem dom w Palm Beach. Dom w San Agustin,dwa domy w Chicago.
Miałem dużo samochodów.
Kupowałem je także swoim kochankom. Żonie i kilku kochankom.
Prowadząc taki styl życia...masz ich kilka.
Jak spodobało mi się coś co zobaczyłem na ulicy,to to kupowałem.
Nie martwiłem się o cenę.
Taki koleżka z showbiznesu.
Przystojny mężczyzna,znał angielski. Miał w sobie mnóstwo charyzmy.
To był właśnie jeden z powodów, dla których tak bardzo mnie lubiła.
Wychowałem się w tym kraju.
Nie posłała mnie na ulicę, zaraz po przyjeździe do kraju.
Chociaż pewnie zabił więcej ludzi niż pozostali.
Pochodzę z dobrej rodziny. Ale dorastałem na ulicach Chicago.
Byłem złym chłopcem od najmłodszych lat.
Bezlitosny zabójca.
Prawdę powiedziawszy nie lubiłem go.
Chwalił mi się...
na temat ludzi,których zabił.
Pewnego razu opuściłem szybę samochodu i strzeliłem mu w twarz z pistoletu maszynowego.
Nie chcę słuchać tekstów stylu: "Zabiliśmy koleżkę tu,tam."
Zabiję każdego na terenie Stanów,czy Europy. Gdziekolwiek mnie wyślą.
Nie chcę słuchać przechwałek.
Byłem najlepszy w Stanach.
To było denerwujące. Opowiadał,że jest mordercą na jej usługach.
W latach 1982-84 mordował dla niej na wyłączność.
Miałem reputację człowieka,który zawsze dorwie tego na kogo otrzyma zlecenie.
Wysyłała go po odbiór długów.
Wielu klientów mówiło,że się spóźni z zapłatą.
"Jak nie zjawisz się jutro - mówiła, to wyślę do ciebie Riviego. "
"Nie,nie. Nie przysyłaj go."
Alfredo Lorenzo był klientem Griseldy.
Griselda kazała mi dostarczyć im pięć kilo koki.
Towar był wart 50.000. 250 dolarów za uncję.
Otrzymał towar do sprzedaży konsygnacyjnej.
Tak działała Griselda.
"Ile czasu potrzebujesz,żeby spłacić dług? " - spytała.
"Tydzień." Powiedziała,że da mu dwa tygodnie.
Po upływie tego terminu,już nie chciała pieniędzy.
Chciała w zamian życie tej osoby.
-Rivi został wysłany po odbiór długu. -Poszedłem do niego po forsę.
Zaczął się tłumaczyć.
"Niech da mi trochę więcej czasu - mówi to oddam jej pieniądze."
Nic nie powiedziałem. Zrobiło mi się go żal.
Rivi zdał sobie sprawę,że Lorenzo wciska mu kit.
Poinformował o tym Griseldę.
Mówi:" Wiesz co masz robić. "
Jego los został przypieczętowany.
Z Griseldą było tak,że jeśli nie zapłacisz to umrzesz.
Nawet mafia ma jakiś kodeks honorowy.
Włosi spróbowaliby znaleźć sposób na odzyskanie pieniędzy.
Może po odzyskaniu pieniędzy stłukli by takiego kogoś, ale ten ktoś potem doszedłby do siebie.
Kiedy pojawili się Kolumbijczycy,nie było bicia.
Porywczy latynosi,myślą dopiero po fakcie.
Zabiją całą rodzinę a potem myślą: " O mój Boże,sam się udupiłem."
"Jak ja odzyskam teraz swoją forsę?"
Tu nie chodzi o forsę,tylko o to,żeby wysłać komunikat.
"Nie przekręcaj mnie. Nie zadzieraj ze mną." "Bo cię zabiję,albo kogoś na ciebie naślę."
Kazała go zabić. Tak też zrobili.
Miguel stał po mojej prawej stronie, a Oscar Murillo,Ńato,stał po lewej.
Pukam do drzwi. Alfredo otwiera drzwi.
Jak tylko otworzył drzwi,Miguel przyłożył mu broń do ust. Kazałem mu być cicho.
Spytałem się go,gdzie jest jego żona. Powiedział,że gotuje w kuchni.
Poszedłem po nią.
Powiedziała,że nie wie o co chodzi. "Proszę tylko o jedno. Nie rób krzywdy moim dzieciom " - mówi.
Trójka dzieci. Dwie dziewczynki i chłopiec.
Córki w wieku sześć i cztery lata.
Chłopiec był niemowlęciem.
Powiedziałem,że nie zrobię krzywdy jej dzieciom.
Kiedy Griselda wydała polecenie, to pomyślałem,że sprzątnę tylko jego.
Kiedy z nią rozmawiałem,usłyszałem dwa strzały.
Wiedziałem co się stało. Miguel zastrzelił Alfredo.
Powiedziałem Oscarowi: " Pilnuj jej,zaraz wracam. "
Poszedłem do drugiego pokoju.
Pytam się Miguela:"Po wszystkim? "Tak." - odpowiada.
Rozmawiamy i nagle słyszę krzyk.
Potem słyszę serię z karabinu.
Wróciłem do pokoju i pytam Osacara co się stało. Powiedział,że próbowała na niego wskoczyć.
Oscar oddał do niej dziesięć,piętnaście strzałów w klatkę piersiową.
Żyła,ale wydawała z siebie dziwne dźwięki.
Umierała. Chwyciłem za broń Miguela, 380-kę z tłumikiem i strzeliłem dwa razy w tył głowy.
Skróciłem jej cierpienia.
Mówię im:" Zbieramy się. "
A Miguel mówi,że Griselda kazała mu zabić wszystkich.
"O czym ty mówisz? " "Zostały jeszcze dzieci. "
Mówi mi,że zabije dzieci. Mówię mu,że tego nie zrobi.
"Powiedziała mi,że zapłaci mi za nie ekstra."
Mówię mu:"Nie zabijesz dzieci."
Skierował się ich kierunku.
Wyciągnąłem broń i powiedziałem mu żeby opuścił dom.
Miguel się wściekł. "Musimy je zabić." - mówi. "Nie - mówię. Dosyć tego."
"Zwijamy się."
Musiałem je usunąć z celownika.
Alfredo i Griselda Lorenzo
zostali znalezieni,martwi w czerwcu 1982,w swoim domu.
To był skromny dom,w sekcji Rhodes.
Rok 1982. Właśnie przeniosłem się do CENTAC'u.
Otrzymałem telefon od Nelsona Andrew, detektywa z wydziału zabójstw.
Ciała leżały w dwóch pokojach.
Ten,kto dopuścił się tych zabójstw, zostawił dzieci w domu,gdzie leżały ciała ich rodziców.
Dzieci bawiły się przy zakrawionym ciele matki.
Dostaliśmy forsę. Opowiedziałem co się stało.
Powiedziałem,że nie zabiliśmy dzieci.
Wkurzyła się. Powiedziała:"Mieliście zabić wszystkich."
"Jak mówię wszystkich,to znaczy wszystkich."
Powiedziałem jej,że zadecydowałem, że nie zabijemy dzieci.
"Dlaczego?" - spytała. "To tylko dzieci."
Chyba przyzwyczaiła się do zabijania dzieci po tym jak zginął Johnnie Castro.
Lubiła walczyć.
Codziennie o tym mówiła.
Musimy zabić tego,tamtego.
To sprawiało jej przyjemność.
Wszczęła wojnę przeciwko Paco Mejíi, który kiedyś był zabójcą na jej usługach.
Ponoć okradł ją i zaczął działać na własną rękę. Wypowiedział jej wojnę.
Śledczy z wydziału zabójstw dowiedzieli się kilka tygodni temu,
że duża ilość kokainy, warta kilka milionów dolarów,
która została wysłana z Kolumbii, nigdy tu nie dotarła.
Według policji towar miał trafić do Nowego Jorku.
Ona nigdy nie zapomina ani nie wybacza.
Udałem się do Nowego Jorku,żeby zabić ludzi,którzy pracowali dla Mejíi.
Złamał tam wszystkie zasady.
Mówiło się o krwawej rzeźni.
Ludzie,którzy magazynowali towar i zabójcy. Zginęło jedenaście osób.
Jedenaście osób w niecałe 24 godziny.
Miało być dwanaście,ale jeden mi uciekł.
Detektywi z wydziału zabójstw, kontaktują się z Nowym Jorkiem.
Badają jakiekolwiek podobieństwa w porachunkach narkotykowych w Nowym Jorku z zabójstwami w południowej Florydzie.
Zaczęła się wojna.
Griselda pierwsza wykonała ruch.
Stoimy teraz przed centrum handlowym Americas.
W 1981 to centrum nosiło nazwę Pan-American.
Podjechaliśmy pod centrum. Zaparkowałem samochody zgodnie z planem.
W tym miejscu zginął Octavio Mejía,ojciec Paca.
Mejía wpadł w zasadzkę jak tylko opuścił centrum handlowe.
Został postrzelony wielokrotnie,przez kilku sprawców.
Wielu ludzi się wkurzyło. Twierdzili,że nie był zamieszany w wojnę.
Wielu ludzi się od nie odwróciło.
Narobiła sobie więcej wrogów. Ale się tym nie przejeła.
Lubiła to.
Nie wiedziałem tylko,że jego syn tam był.
Siedział w aucie, kiedy jego ojciec wszedł do centrum handlowego.
Wkurzyłem się bo go nie zauważyłem. Wymyśliłem inny sposób na to,żeby go dopaść.
Ktoś dał nam cynk,że miał nowy dom na Killian Parkway.
Griselda pyta się mnie: "Tym razem ci się nie wywinie,prawda? " "Nie. Wysadzę cały dom w powietrze."
"O czym ty mówisz? " "Podłożę bombę. Zabiję wszystkich. "
Podłożyłem jakieś 200 lasek dynamitu.
Wybuch był olbrzymi.
Najpierw odpadł sufit.
Dom się rozpadł.
Szyby u jego sąsiada popękały.
Szyby samochodów w okolicy,były popękane.
Chciałem tylko usłyszeć o ofiarach.
Okazało się,że znowu mi się nie udało. Dom był pusty.
To tylko jeszcze jedna potyczka w konflikcie Griselda Blanco-Mejía.
Dwa tygodnie potem,dostałem informację,że Paco Mejía będzie na pokładzie samolotu do Miami. Sam.
Griselda powiedziała,że dopadniemy go na lotnisku.
"Ty to zrobisz. " Sięgnęła pod stół i podała mi czterdziestocentymetrowy bagnet.
"Masz go zabić przy pomocy tego." Miałem go zadźgać.
Pytam się:"Co to ma być?" "Zmiana stylu?"
"Nazywają go świnią,więc nadziej go jak świnię."
Zaoferowała mi pół miliona dolarów.
Ale powiedziała,że będę go musiał dopaść w środku.
Powiedziałem,że nie wejdę na lotnisko.
"Czemu?" - spytała. "Bo to misja samobójcza. Ja nie podejmuję się takich misji."
Max Mermelstein i Riverita byli przeciwni temu pomysłowi.
"Nie wejdę na lotnisko i nie zadźgam tego kolesia,bo trafię za kratki."
"Będziesz musiała sobie znaleźć kogoś innego. "- mówię. "Już kogoś znalazłam." - odpowiedziała. "Kogo?" "Miguela Péreza."
Miguelito był jak Rivi,tyle,że bez klasy.
Migeul pewnego razu powiedział mi,że jeśli oferta będzie intratna to wejdzie do Białego Domu i zabije prezydenta.
To zdjęcie zrobiono,krótko po tym jak przypłynął tu w 1982,z portu w Mariel.
Był jedną z najtraszliwszych osób,jakie spotkałem w swojej karierze.
Wtedy zyskaliśmy reputację nieustraszonych Marielitos.
Wzbudzał strach swoją posturą.
Był większy i silniejszy niż Rivi.
Patrząc na takiego kolesia, myślisz sobie,że może mu odbić w każdej chwili.
I skręci ci kark.
Rozmawiałem z Miguelem. Powiedział,że to zrobi.
Powiedział,że dadzą mu $250.000 i dom,jeśli dorwie go na lotnisku.
Powiedziałem,że jeśli tam pójdzie,to będę go ubezpieczał.
Miguelito powiedział:"Chrzanić to." i zrobił to.
Powiedziałem,że wskażę mu tylko Paco.
Znali numer lotu. Wiedzieli o której się zjawi. Czekali tutaj na niego.
Zjawia się Paco.
Ostatnią rzeczą,której się spodziewał to to,że czarny go zaatakuje.
Jak tylko przeszedł odprawę celną, podszedł do niego mężczyzna z bagnetem.
Miguel zaszedł go od tyłu,
przydusił go i uniósł do góry, po czym zaczął zadawać ciosy.
Dźgnął go kilka razy.
Naliczyłem sześć czy siedem ciosów. Wszyscy na lotnisku stali jak wryci.
Wszyscy byli w szoku. Nikt nic nie powiedział.
Upuścił bagnet na podłogę i zaczął uciekać.
Wszyscy zaczęli krzyczeć.
Policjanci wbiegli na teren gdzie ten mężczyzna został zaatakowany,
Ludzie pokazali w którą stronę pobiegł Miguel.
I po chwili policja go złapała.
Jeden z policjantów go przewrócił.
Miguel leżał jakiś metr ode mnie.
Miguel patrzył się na mnie,tak jakby oczyma prosił mnie o pomoc.
Ale nic nie mogłem zrobić.
Policjanci biegli z każdej strony.
Aresztowali go,a my się ulotniliśmy.
To już była przesada. Bo nawet w tamtych czasach kręciło się tam mnóstwo policjantów.
Praktycznie na każdej hali.
Podjąć się czegoś takiego,to czyste szaleństwo.
Na to wyszło. Bo go złapali.
Ale Miguelito właśnie taki był.
Dostał na kogoś zlecenie,to go mordował.
Ale Paco przeżył atak.
A Miguel został skazany pod zarzutem usiłowania zabójstwa.
Został skazany na piętnaście lat więzienia.
Wtedy widziałem go po raz ostatni.
To był ostatni przesadzony atak jeśli chodzi o wojnę Mejii z Griseldą Blanco.
Griselda Blanco była katalizatorem dla rządu Stanów Zjednoczonych
dzięki któremu zdał on sobie sprawę,
że Miami ma poważny problem.
Że naprawdę byliśmy niczym Dodge City.
Sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Możecie mi wierzyć lub nie, ale kiedy giną ludzie,to zaczyna robić się gorąco.
Mieliśmy gęś,znoszącą złote jajka. Po co to psuć?
A wszystko to z powodu przemocy. Oni nie wiedzieli, jakie ilości narkotyków napływały do kraju.
Zaczęli formować specjalne grupy.
Specjalna grupa antynarkotykowa,znana jako CENTAC 26.
Nie wiedziałem kim są ludzie, którzy mnie ścigają. Ani skąd się wzieli.
Prokuratorzy spodziewają się większej liczby aresztowań handlarzy narkotyków w najbliższym czasie.
Reagan został wybrany na prezydenta.
Musimy nakłonić prezydenta żeby przyjechał do hrabstwa Dade
i porozmawiał z wdową po taksówkarzu, któremu odstrzelono twarz.
Wojny kokainowe,przemoc,
średnia zabójstw,okłada magazynu Time
doprowadziły do podjęcia działań.
Oddziały specjalne,wiceprezydenta Busha, ds brutalnych przestępstw na terenie południowej Florydy.
Do Miami zaczęli napływać agenci federalni.
W tej operacji współpracujemy z ludźmi ze stanu,
miejscową policją,strażą przybrzeżną i celnikami.
Południowa Floryda nie może być schronieniem dla przestępców,
dla dobrze zorganizowanych handlarzy narkotyków,
czy dla płatnych zabójców.
W końcu reszta Stanów zaczęła dostrzegać, że jest to problem na skalę państwową.
Inicjatywa jest taka,że łączymy wszystkie nasze środki
do walki z handlem narkotyków i przestępczością w Miami.
Po wysłaniu do prezydenta,telegramu
w którym zasugerowano,żeby wybudować bazę wojsk powietrznych
do przechwytywania,zatrzymywania,w ostateczności zestrzeliwania,
samolotów,próbujących przewieźć potajemnie narkotyki do Florydy.
Mamy niezidentyfikowaną łódz, na zachód od West End,Gran Bahama
Możecie wysłać samolot,który ją zidentyfikuje?
Zostałem upoważniony przez rząd Kolumbii
żeby otworzyć ogień do waszej łodzi.
Proszę,przestańcie!
Niech się zatrzyma,to i ja przestanę.
Dostał. Widzę dym!
Agenci twierdzą,że ich test przy nadbrzeżu potwierdził,że mają tonę kokainy.
Jej wartość hurtowa wynosi 31 milionów dolarów.
Na ulicy jest warta miliard.
Ilość narkotyków,którą skonfiskowaliśmy na tym terenie wzrosła do 2500%.
Towar netto waży około 1,7 tony.
To,jak dotąd,największa konfiskata dokonana przez rząd federalny.
Powiedziałbym,cztery razy większa od tych,których dokonaliśmy.
Twierdzi pan,że przemyt narkotyków do Stanów stał się niemożliwy?
-Nie,tego nie powiedzieliśmy. -A co chce pan powiedzieć?
To staje się,progresywanie,coraz trudniejsze.
Dobra wiadmość jest taka,że średnia zabójstw w Miami jest pod kontrolą.
Mieszkańcy miasta,rząd,policja i sądy wykazały zaangażowanie do walki z wrogiem.
Zamknij się!
To był początek końca Kokainowych Kowboji.
Średnia zabójstw spadła w porównaniu do roku 1980. Odnotowaliśmy pięćdziesięcioprocentowy spadek w miastach
i trzydziestoprocentowy spadek na przedmieściach.
Było za dużo policji. W telewizji o tym gadali.
Powiedziałem Griseldzie,że zaczyna robić się gorąco.
I,że powinniśmy wziąć urlop.
Powiedziała,że zastanawiali się nad przeniesiem operacji do Kalifornii.
Spytała się mnie,czy się z nią nie zabiorę.
Miałem już dość zabijania. Forsy miałem pod dostatkiem.
Postanowiłem,że wrócę do Chicago.
Teraz,z perspektywy czasu,wiemy,
że wyniosła się gdzieś w 1984.
Średnia zabójstw znacznie spadła.
Cieszyłem się,że opuszczam Miami bo wiedziałem,że robi się nieciekawie.
Ona nie chciała przyjąć tego do wiadomości.
Fakty były takie,że cała organizacja przeniosła się do Kalifornii.
A ja jako agent z Miami
musiałem przekonać swoich przełożonych,że ta sprawa jest warta tego żebym przeprowadził dochodzenie w Kalifornii.
Wiedziałem,że to tylko kwestia czasu, zanim się o nas upomną.
Powiedziałem,że jeśli ją złapię,to dam jej całusa w policzek.
Przeniosła się do Kalifornii,żeby tam rozpocząć swój interes.
Rafa nie chciał wysyłać tam towaru,
więc postanowiła,że zaprzyjaźni się z Martą, która zaopatrzy ją w kokainę.
Była spokrewniona z rodziną Ochoa.
"Rafa nie jest mi potrzebny. Tak sobie wszystko załatwię."
Max powiedział mi,że przez jakiś czas nie będzie koki, bo pojawił się duży problem.
Griselda postanowiła,że nie zapłaci za jakieś 1500 kg.
Spytałem się go,co to ma z nami wspólnego.
"Rodzina Ochoa nie prześle towaru, dopóki dług nie zostanie uregulowany."
Griselda powiedziała:" Chcę zabić tę sukę. "
"Kogo?"- pytam. "Tę sukę."
Griselda powiedziała,że jeśli zabije Martę,
to nie będzie dowodu na to
że dała jej pieniądze, a Marta nie wysłała pieniędzy swojej rodzinie.
Powiedziałem Griseldzie,że jeśli to zrobi to jej interes weźmie w łeb.
"Nie ma takiego miejsca na ziemi, gdzie moglibyśmy się przed nimi ukryć."
"Będą cię ścigać do końca życia."
"Trzeba to zrobić." - mówi. "Nie trzeba." - odpowiadam.
Pomyślała,że w ten sposób wybrnie z kłopotów. Zabije Martę a potem powie,że dała jej pieniądze.
A jak do niej przyjdą,to powie,że nie wie co forsą. Dała ją Marcie.
Spytałem Griseldę,co zamierza. Powiedziała,że mam ją zabić.
Jak tylko zobaczyła Griseldę to narobiła w gacie ze strachu.
"Matko Chrzestna,czym ci zawiniłam?"
Griselda odpowiedziała - "Niczym."
Została porwana i zamordowana. Jej ciało znaleziono na poboczu.
Nie wolno było jej zabić.
Wtedy zaczęła się kolejna wojna.
To się obróciło przeciwko niej.
Wszyscy się od niej odwrócili.
Nawet Rafa stał się jej wrogiem.
Pamiętam jak Rafa i pozostali...
Wszyscy z kartelu.
...zadecydowali,że ta kobieta musi zginąć.
Wyznaczono nagrodę za jej głowę.
Powiedzieli jej,że jak ją namierzą,to będą ją ścigać.
Max wpadł w tarapaty.
To był początek końca.
Wiedział,że ma problem.
Powinien był się ulotnić.(?) Ale tego nie zrobił.
Nie sądził,że to go spotka.
Max dzwoni do mnie i mówi: "Chyba śledzi mnie policja."
"Wsiadam do auta i udaje się na przejażdzkę."
"Nie rozłączaj się."
Mówię:"Dobra,Max."
Max wsiada do auta i odjeżdza.
Wyjeżdza z podjazdu i mówi,że policjanci biegną z wszystkich stron.
Wiedziałem,że jestem inwigilowany.
Samochody zablokowały mi drogę
i po chwili czterdziestu ludzi celowało do mnie z broni.
Koniec rozmowy.
Aresztowali go. Wtedy widzieliśmy go po raz ostatni.
Miałem miliony dolarów,zakopane w ogródku.
Odkopywałem worki z pieniędzmi, w środku nocy,z latarką w ręku.
Bałem się,że przyjdą i po mnie.
Mieszkałem w okolicy Everglades.
Wskoczyłem do kajaka, Nie wiem ile tego było. Sześć,osiem milionów dolarów.
Wrzuciłem to do kajaka i powiosłowałem na drugą stronę. Zakopałem to w Parku Narodowym Everglades.
Myślałem,że mogą przyjść do mnie do domu.
Ale nikt się nie zjawił.
Nikt nie spodziewał się kłopotów.
Mickey i reszta powiedzieli,że nie było żadnych problemów.
"Ostatni samolot wylądował bez problemów."
"Wygląda na to,że wszystko jest w porządku." Mówię:"No to działamy i zobaczymy."
Jon powiedział,że nie ma powodów do niepokoju.
Wydawało nam się,że Jon jest taki inteligentny.
20 września 1986.
Pamiętam ten dzień. Nie mogłem spać.
Tej nocy pracowałem z Mickey'em i jego ekipą.
Pomyślałem,że skoro nie mogę spać, to pójdę do pomieszczenia z radiem,
które urządziliśmy,tu w Miami,i będę monitorował przyloty.
Podróż jak podróż. Dziwne było tylko to,że w radiu było cicho. To powinno było zwrócić naszą uwagę.
Bo przechwytywaliśmy wszystko.
Prawdę powiedziawszy,kiedy wyjeżdzałem,rozglądałem się,
bo reagowałem paranoicznie, po tej historii z Maxem,ale nic nie zauważyłem.
Wszystko szło zgodnie z planem.
Samolot wylądował. Mówię" Świetnie. Kolejna udana podróż. Jadę do domu. "
Jak tylko samolot wylądował i wjechał do szopy,
na horyzoncie pojawił się helikoptery, z których wyskoczyli uzbrojeni ludzie.
Wyjdź powoli! Ręce w powietrzu!
Ręce na widoku!
Słyszałem hałas.
Jaby uderzył tam piorun.
Piloci samolotu ulotnili się.
Wjechali ciężarówką przez drzwi główne przy prędkości 100km/h.
Zrobili jednocześnie nalot w Tampie i Miami.
Weszli tam,ubrani na czarno, w maskach i noktowizorach.
Poczułem się jakbym znowu w Wietnamie.
Zwiałem tylnim wyjściem.
"Co,będziemy do siebie strzelać?" -Drobna scysja z jednym z nich.
"Kładź się na ziemię i zamknij ryj!"
Spojrzeli na mnie,
i nigdy tego nie zapomnę:" Roberts,co ty tu robisz?"
Mówię:"Chyba dałem dupy,co?" "Tak."
"Mieliśmy potem przyjść do twojego domu, a tak tylko ułatwiłeś nam robotę."
"Nie mogłem spać." "No to masz pecha."
Zawieźli mnie na komisariat. Przez radio słyszę o jakichś strzelaninach.
Pytam się:"Co się dzieje?" "To ma coś wspólnego ze mną?"
"Mówią o twoim samolocie i twojej farmie. Strzelają."
Biegali wszędzie i strzelali.
"Twój kumpel do nas strzela." Mój kumpel? Mickey.
Próbowałem spalić samolot.
Miał pistolec na race,a wokół samolotu były zbiorniki z paliwem.
Przewróciłem jeden ze zbiorników.
Mickey chciał uciec,więc strzelił z pistoletu...
Ukryłem się na bagnach. I przez cały dzień oglądałem widowisko.
Nie mogli go znaleźć. Ścigali go przez całą noc po lesie.
Odbiło im.
Dziś z samego rana,celnicy wraz z agentami FBI zrobili obławę na dwanaście osób,
które pomogły przetransportować 9100 kg kokainy z Kolumbii do Stanów drogą powietrzną i morską.
Uciekinier,Mickey Munday był jednym z ludzi,który stali za przekrętem.
Organizacja Munday'a transportowała kokainę z Kolumbii
przy użyciu samolotów do lotów bezpośrednich.
A także samolotów w połączeniu z małymi łodziami.
Samolot zrzucał towar do łodzi na Bahamach.
To nie była ich kokaina.
Nie sprzedawali kokainy na ulicy. Transportowali towar dla innych za opłatą.
Mieli umowę na świadczenie usług.
Większość tych ładunków była podpięta do wysokiej klasy boji świetlnych,
dzięki którym źli kolesie mogli odnaleźć ładunek gdy władz nie było w pobliżu.
To urządzenie transmituje sygnał radiowy.
Posiada także podczerwone światło żeby można było je zlokalizować w nocy przy użyciu noktowizora.
To pokazuje jak dobrze są zorganizowani.
Max Mermelstein został świadkiem.
Zaczął mówić także o morderstwach w Miami.
Zamierzamy go przesłuchać.
Z początku nie wierzyłem w jakieś 75% tego co mówił.
To było zbyt dziwaczne.
Max zaczął sypać.
Zakapował nas wszystkich.
Zaczął z nimi współpracować.
Mówiłam Jonowi,ale mnie nie słuchał.
Mówiłem im od samego początku,że Max jest słaby. I,że nas wsypie.
Dlatego tak bardzo chciałem go zabić. Ale mi nie pozwolili.
Rząd nie miał bladego pojęcia.
I gdyby nie Max Marmelstein...
Nigdy by nas nie złapali.
Wypełnił luki.
Nie wiedzieli nic o farmie,
nie wiedzieli nic o naszych podróżach.
Nic nie wiedzieli. Pracowaliśmy tak przez pięć lat.
Max był jak rodzina.
Nie spodziewałem się,że zrobi coś takiego.
Pojawili się u nas następnego dnia. Rozwali bramę i skonfiskowali dom.
Skonfiskowaliśmy posiadłość o wartości 130 milionów dolarów na terenie Florydy.
Skonfiskowano także trzydzieści pięć koni Paso Fino
i czternaście hektarów ziemi na ranczo w hrabstwie Marion na Florydzie.
Następnego dnia pisali o tym na pierwszych stronach gazet.
Wszyscy na mnie wsiedli.
Jacyś ludzi chcieli mnie zabić
bo Jon wisiał im forsę.
Z kolei ludzie,którzy mieli jego forsę,nie chcieli mi jej oddać.
Max oskarżył Mickey'a i mnie.
Nie mogłam uwierzyć w to co przeczytałam w akcie oskarżenia.
Nie zdawałam sobie sprawy,że pracował dla kartelu.
Nie wiedziałam,że Rafa był członkiem kartelu. Nie miałam o tym pojęcia.
Nie mówię,że nie wiedziałam o niczym. Ale nie zdawałam sobie sprawy
ze skali przedsięwzięcia,w które Jon był zamieszany.
Wyruszasz w podróż,na której zarabiasz tyle forsy,
że sądzisz,że nic nie może się nie udać.
Pamiętam dzień,w którym siedział na krześle i płakał jak dziecko,że musi zostawić to co tak kocha.
Mogę mieć pretensje wyłącznie do siebie.
Komu w drogę,temu czas.
Rozmawiałem z nią i powtarzała mi:"Myliłeś się. On nie jest szpiclem."
A ja odpowiadałem:"On pracuje dla policji." "Dlatego trzymam się od ciebie zdala." "Trafisz za kratki,ale ja się tam nie wybieram."
"Przyjedź do Los Angeles." - mówi. "Nie - mówię,mnie tu dobrze."
Zlokalizowaliśmy mieszkanie,które wynajeli.
Wiedzieliśmy,że tam jest.
Weszliśmy do środka.
Poszedłem na górę. Leżała na łóżku i czytała Biblię.
Podszedłem do niej,schowałem broń.
Była wystraszona.
Nikt by nie pomyślał,że to brutalny,maniakalny zabójca.
Aresztowali ją w mieszkaniu.
I dałem jej buziaka w polik,tak jak to obiecałem agentom.
Policja sądzi,że ta kobieta może być odpowiedzialna
nawet za dwieście zabójstw...w okresie 10 lat wojen narkotykowych.
Aresztowanie,które może obalić
jedną z osławionych postaci, jeśli chodzi o przestępczość w południowej Florydzie.
Niedługo potem aresztowali jej dzieci.
Wszystko się posypało.
Martwiłem się o siebie.
Wszyscy oprócz mnie,byli w pierdlu. No i szukali mnie.
Mniej więcej w tym samym czasie,on i jego bracia byli na lotnisku,w kradzionym aucie.
Zostali zatrzymani przez policję.
Stawiali opór. Znaleziono przy nich kokainę.
Zostali aresztowani.
Od tamtej pory siedzę w więzieniu.
Z czasem,rynek narkotyków został rozdarty na kawałki przez policję.
Większość tej kasy zniknęła.
Kiedy handlarze narkotyków zostali skazani i osadzeni, stała się rzecz niezwykła.
Interesy,które wspierali zaczęły bankrutować.
Bank Sunshine State zbankrutował.
Sunshine State został,rzekomo,kupiony za pienądze z narkotyków.
Wszystkie kluby nocne zostały zamknięte.
Salony samochodowe zaczęły bankrutować.
Podobnie sklepy jubilerskie.
Ich wartość rynkowa spada gwałtownie.
Sam interes bardzo ucierpiał.
I ten rozpad,stworzył nowe możliwości.
Gospodarka Miami utrzymywała się dzięki spekulantom,którzy zarobili dużo pieniędzy na handlu narkotykami.
Sprzedaż w salonach samochodowych wzrosła z dwudziestu milionów rocznie do sześćdziesięciu.
Przez dziesięć odłożysz dodatkowe pół miliarda.
Gdyby nie Kokainowi Kowboje, wszystko mogłoby potoczyć się inaczej.
Narkotyki niszczą społeczeństwo, jeśli mówimy o handlu na szczeblu ulicznym.
Ale kiedy czołowi handlarze mieszkają tu,są tu na wakacjach,kupują domy,
piorą tu pieniądze,itd.
Coś takiego poprawia sytuację gospodarki w mieście czy społeczności lokalnej.
Duża część tych pieniędzy,potajemnie,poszła na infrastrukturę.
Budowla warta 2,3 miliarda dolarów powstaje właśnie w centrum Miami.
Główne budynki,wszystko na śródmieściu i Brickell.
Władze śródmieścia poinformowały,że budowa kolejnej konstrukcji,wartej miliard dolarów
rozpocznie się za około,sześć,osiem miesięcy.
Te pieniądze pomogły zbudować połowę tego miasta.
Wieżowce,drapacze chmur.
Ten boom budowlany ma potrwać najbliższe dziesięć lat.
Handel narkotykami uratował Miami. Spójrzcie na linie dachów na tle nieba.
Dużo tych posiadłości zostało zbudowanych za pieniądze z narkotyków.
Ta budowla oznacza pracę dla dwudziestu pięciu tysięcy ludzi
a dla jej przyszłych pracowników, roczną pensję wartą miliony.
Nowa mieszkania własnościowe,biurowce czy banki
zasilą bazę podatkową miasta Miami o kolejne dwadzieścia milionów dolarów.
Kokaina napływała do Miami,
miliony dolarów trafiały do Ameryki Łacińskiej,
legalna część Miami,uświadomiła sobie, że jest furtką do Ameryk.
Handel narkotykami z pewnością umieścił Miami na mapie.
Newsweek nazwał Miami,Casablancą Ameryki.
Cóż za kontrast w porównaniu do sytuacji sprzed siedmiu lat.
Zaletą złej reklamy,było to,że było jej dużo.
Wszyscy mówili o Miami.
- Miami. - Do Miami Beach.
-Na całym świecie. - Ludzie mówili:"Zawsze chciałem wybrać się do Miami."
"Czy naprawdę to wszystko tak wygląda? Plaża,piękne kobiety,nocne kluby."
Klub nosi nazwę Club 1235.
To tutaj,w sobotni wieczór,urządzono imprezę związaną z serialem " Policjanci z Miami."
Pokazywali nasze miasto w telewizji, w godzinach największej oglądalności, w każdy piątkowy wieczór w policjantach z Miami.
Scenariusze były oparte całkowicie o handel narkotykami.
"Policjancji z Miami" nie pomagają może w poprawie wizerunku miasta,
ale robią dużo dobrego dla lokalnej gospodarki.
Don Johnson w "policjantach z Miami", Al Pacino w "Człowieku z blizną"
To było kuszące.
To jest Miami. Tutaj panuje większy luz.
To było ciekawe. Pojawił się serial " Policjancji z Miami."
Producenci szukali opuszczonych hoteli,
albo stacji benzynowych.
Zajeli się oświetleniem,malowaniem. Remontem.
Kręcili sceny, i zostawiali po sobie wyremontowane budynki.
Pomogli dostrzec wielu ludziom możliwości.
Pod koniec lat 80-tych, i na początku lat 90-tych,
South Beach zostało odkryte przez europejską branżę modelingową.
Potem przyszła kolej na bogatych europejskich gości, którzy nie dawali spokoju modelkom.
Na koniec zaczęły się zjeżdzać gwiazdy.
Przypomina mi się Greenwich,z 1965.
To jest modne, i to jest coś nowego.
A o resztę postarali się paparazzi. Stworzyli fenomen.
Z ospałego,miasta wypoczynkowego
w prosperującą,międzynarodową stolicę Ameryk.
Cały świat zaczął znowu konkurować z Miami. Udało nam się.
Ten cały renesans,nie musiał się odbyć kosztem żyć tylu ludzi.
Mogła bym bez tego żyć.
Wielu ludzi mogło by żyć normalnie bez tego ogromnego wkładu pięniędzy w społeczeństwo.
Straty był zbyt duże.
Nie sądzę,żeby korzyści gospodarcze były warte kosztów,które poniosło społeczeństwo.
Wciąż kocham Miami,ale chyba bardziej kochałam je
za to jakie było,przed okres kokainowych wojen.
Ilu ludzi musi zginąć dla linii dachów na tle nieba?
Zbyt wielu ludzi straciło dla nich życie.
Ale szczerze,to nie sądzę,żeby Miami mogło być takie jakie jest teraz,gdyby nie
Dziś ludzie mają frajdę,opowiadając o tym jak przeżyli lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte w Miami.
Wróciłem tu,bo nie miałem wyboru.
Jon Roberts opuścił więzienie w październiku 2000 roku
Wrócił na Florydę,gdyż to był warunek jego zwolnienia.
Po wyjściu,zameldowałem się w hotelu Surfcomber na South Beach.
Pierwszego dnia,po przebudzeniu,poszedłem na plażę.
Leżałem na piasku,a z wody wyłoniła się dziewczyna.
Była bez stanika.
A ja ostatnie 11 lat spędziłem w więzieniu.
Patrzę się na nią i myślę sobie:"Mój Boże."
Wystraszyłem się,wróciłem do swojego pokoju i siedziałem tam przez cały dzień.
Byłem zaskoczony tym,jak wszystko się pozmieniało.
To miasto się zmieniło przez te 12 lat,kiedy mnie tu nie było.
Mickey Munday ukrywał się przez 6 lat
zanim został schwytany przez policję w 1992.
Wyszedł na wolność w grudniu 1999.
Czasy się zmieniły.
Kiedyś mieliśmy wszystko gdzieś.
Miami wtedy było otwartym miastem.
Jeśli miałem kogoś zabić
to kazał bym tobie go wskazać i bym go sprzątnął.
Teraz to jest zupełnie inne miasto.
W dzisiejszym czasach,inaczej bym to rozegrał.
To zupełnie inne miasto,niż to które ja pamiętam.
Nie ma tu już wielu ludzi,których znam.
Kumple z którymi dorastałem nie żyją. Zostali zabici.
Rafa Cardona Salazar został zastrzelony w Medellín w Kolumbii,7 grudnia 1987.
Max Mermeistein został objęty Programem Ochrony Świadków w czerwcu 1985,krótko po tym jak został aresztowany.
Jego zeznania doprowadziły do skazania przywódców kartelu Medellín.
Max Mermeistein pozostaje w ukryciu. Nadal pracuje jak świadek dla rządu Stanów Zjednoczonych.
Podobno nagroda za jego głowę wynosi trzy miliony dolarów.
Griselda Blanco i Jorge "Rivi" Ayala zostali oskarżeni o zabójstwo Johnny'ego Castro i Alfredo i Grizel Lorenzo.
Rivi uniknął kary śmierci, godząć się na to żeby zeznawać przeciwko swojej szefowej,Griseldzie Blanco.
W Miami przyznałem się do trzech zabójstw.
Miał odsiadywać,jednocześnie,karę dożywotniego więzienia,za każde z zabójstw.
Od tamtej pory siedzę w więzieniu.
Dzięki informacjom,które otrzymaliśmy od Rivi'ego,
mogliśmy zamknąć sprawy 14 zabójstw, za którymi stała organizacja Griseldy Blanco.
Kiedy zaczął sypać i opowiedział nam o tych wszystkich zabójstwach,
jak je zleciła,to już było po niej.
Ona była naszym Johnem Gottim.
A Rivi był naszym Sammym "Bykiem" Gravano.
Sprawa Griseldy Blanco zakończyła się wielkiem rozczarowaniem.
Ogromne rozczarowanie i frustracja.
Przyznała się do jakichś pierdół.
A myślałem,że już po niej.
To co się stało było karygodne.
Rivi był zamieszany w głosną,telefoniczną seks aferę, związaną z sekretarkami z biura prokuratora stanu.
Upokorzony prokurator stanu odrzucił zeznania Rivi'ego w sprawie Griseldy Blanco.
Kiedy straciliśmy Rivi'ego,straciliśmy też zabójców powiązanych z Griseldą.
Riverita stworzył sprawę,a potem ją zniszczył.
Zbombardował jedno z najbardziej znaczących śledztw w historii.
W czasie jej rządów terroru,
narobiła sobie wielu wrogów, zarówno tutaj jak i w Kolumbii.
Oni o tym nie zapomnieli. Nie zapomnieli o Uberze i Osvaldo.
Synowie Griseldy,Uber i Osvaldo zostali zastrzeleni w Kolumbii.
"Kto mieczem wojuje,ten od miecza ginie." To przysłowie znaduje odniesienie w narkobiznesie.
Całkiem możliwe,że jeśli ona kiedyś wróci do Kolumbii,to spotka ją ten sam los.
Z pewnością,nikt bardziej od niej nie zasługuje na karę śmierci. Powinna skończyć w celi śmierci.
Pocieszam się tym,że posiedzi przynajmniej do chwili kiedy przejdę na emeryturę.
Nie wiem dokładnie jak długo,ale będzie siedzieć do czasu aż odejdę z policji.
Sierżant Singleton przeszedł na emeryturę,30 czerwca 2003 roku.
Griselda Blanco została zwolniona z więzienia 6 czerwca 2004 roku.
Tego samego dnia,Rivi został ugodzony nożem,w więzieniu w Miami.
Przeżył atak,ale nie chciał wyjawić tożsamości sprawcy.
7 czerwca 2004 roku,Griselda została deportowana do Kolumbii.
Nie wiadomo gdzie obecnie przebywa.
Tłumaczenie:Kamil.M(Morpheuss) morpheuss@autograf.pl
wszelkie uwagi,sugestie,korekty,proszę kierować na adres e-mail.
Po przeprowadzce na Florydę, pojechałem z dziećmi do Disneylandu,do Orlando.
Rozmawiałem z turystami z Niemiec.
"O mój Boże,jesteście z Miami."
"Co w tym złego?" - pytam.
"W wiadomościach słyszymy,że tam codziennie ktoś ginie."
"Tak,to bardzo niebezpieczne miasto" - mówię.
"Nie pojadę tam na wakacje."
Moja żona spojrzała na mnie...
i pomyślała sobie:"Gdyby tylko wiedział."
Ja chciałabym wiedzieć,co stało się z pieniędzmi.
Inwazja miała miejsce przed świtem.
Odrzutowce wojsk amerykańskich zbombardowały siedzibę wojskową Generała Noriegii.
Wykorzystał swoją pozycję, żeby sprzedać Panamę,handlarzom narkotyków.
Kiedy rządy Noriegii zostały obalone, straciliśmy w tym banku jakieś 140 milionów.
Max,ja,Rafa,Ochoa,Escobar, wszyscy stracili.
Dlatego aż tyle straciliśmy.
W tym czasie siedziałem w więzieniu. Nie było sposobu na to,by wyciągnąć swoją forsę.
Rząd skonfiskował te pieniądze.
Pewnego razu poszedłem do kina.
Stałem w kolejce przez dwie godziny, żeby obejrzeć słynnego " Człowieka z blizną".
Ja i jeszcze dziewątka kolesi. Sami kilerzy.
Film się zaczął.
Lecą sceny zamachu.
Dwóch Kolumbijczyków miało go zabić.
Zaczęliśmy się śmiać.
To my mieliśmy go odstrzelić.
Gdyba ta scena miała miejsce w prawdziwym życiu,to byśmy go zabili.
www.moviesubtitles.org